Costa Rica 2009

Waarom deze reis?

onze reisroute

Met deze 23 daagse reis ben je effectief 21 dagen in Costa Rica. Dat geeft de gelegenheid om in een rustig tempo een groot aantal bezienswaardigheden te bezoeken. Daarbij kom je ook in Corcovado in het zuiden van het land. Er zijn nog niet veel reisorganisaties die deze plek in hun programma hebben opgenomen. Oktober kozen we omdat er in die periode nog kans is op het zien van walvissen, dolfijnen en zeeschildpadden die eieren leggen. Ter plaatse bleek dat we aan het einde van het seizoen zaten. We hebben geluk gehad dat we ze toch gezien hebben. Kies je ook een periode om juist deze dieren te zien, oriënteer je dan goed op meerdere sites want de informatie hierover is soms wat tegenstrijdig.

Dit is een uitgebreid reisverslag van onze rondreis door Costa Rica in de periode van 16 oktober 2009 tot

6 november 2009.

Het was onze eerste groepsreis en ook onze eerste kennismaking met reisorganisatie Sawadee. (www.sawadee.nl)

Een fantastische reis met een leuke groep mensen van diverse pluimage, een goede en gezellige reisbegeleidster en prima chauffeur. Prachtige natuur, vriendelijke mensen, mooie locaties en lekker eten maakten het plaatje compleet.

 

Pura Vida, het pure leven zoals de Tico's zeggen.

In het verslag staan onze belevenissen van dag tot dag aangevuld met wat foto's. Als je er op klikt zie je een grotere versie. Verder staan er links naar de hotels/ lodges of activiteiten. Laat het even weten als een link niet meer werkt.

Via het menu kun je bij fotoalbums/reisfoto's naar het volledige fotoreisverslag gaan. Heb je nog vragen of wil je reageren dan is dat mogelijk via info@arievanhensbergen.nl

 

15 oktober naar Schiphol

 

 

CitizenM hotel

Omdat de vlucht ’s morgens om 10.10 uur zou vertrekken en je ruim 3 uur van te voren moet inchecken, besloten we de vakantie met 1 dag te verlengen en de nacht ervoor in een hotel op Schiphol door te brengen.

Via Booking.com (www.booking.com) boekten we het CitizenM hotel. (www.citizenmamsterdamairport.com) Omdat Schiphol bij ons vandaan met de trein rechtstreeks en zonder overstappen te bereiken is nemen we de trein.

Het hotel ligt op een kleine 10 minuten lopen vanaf het treinstation en de vertrekhal op Schiphol. Het is een trendy hotel met elektronische check in (je wordt wel geholpen). Je betaalt direct bij het inchecken met pin of creditkaart. Op de benedenverdieping is een bar. Via het zelfbedieningsconcept kun je ook gekoelde flesjes drank en kleine hapjes uit de schappen halen. Verder zijn er diverse moderne zitjes al dan niet met tv en uiteraard internet. De kamers zijn niet groot, maar wel mooi en van alle gemakken voorzien. Prima voor een overnachting. We kunnen kiezen tussen een kamer met zicht op kantoorgebouwen of op een platform van het vliegveld.

Wij kiezen het laatste. De bediening van alle apparatuur in de kamer gaat via een klein touchscreen. Verlichting, wekker, tv, screens. We spelen met de knopjes, verbazen ons over de doorzichtige douche en toiletwand en het kleurenspel van de Phillips feel-goed-lampen. Als we onze bagage op de kamer hebben gezet lopen we even naar het winkelgebied op Schiphol om bij ABN AMRO onze vooraf bestelde dollars af te halen. Een prima service zonder dat er provisie gerekend wordt. Besteld via:

http://www.schiphol.nl/Reizigers/OpSchiphol/Faciliteiten/Geldzaken/ABNAMRO.htm

Je betaalt bij het afhalen met pin of contant. Onze eigen SNS bank heeft wel een vreemd geld 'service'. Deze houdt in dat ze het geld thuis afleveren. Mooi natuurlijk, maar je moet er wel 12,50 euro voor betalen. We eten een kleinigheid. In ons hotel kijken we daarna nog even vanuit ons bed naar de vliegtuigen.

Vrijdag 16 oktober Amsterdam – San Jose

 

 

Kwart over 6 opgestaan. Het uitchecken bij het hotel is in 2 minuten gebeurd. We hadden verder niets gebruikt buiten een paar drankjes die we al contant hadden afgerekend. Om iets voor 7 uur sluiten we ons aan bij een korte rij nog vroegere vogels voor de incheckbalie van Continental Airlines.

Direct voor ons herkennen we al de eerste bagagelabels van Sawadee. Dus meteen al even kennisgemaakt met de eersten van onze reisgenoten. Het inchecken gaat vrij vlot. De hele groep is door de reisorganisatie vooringecheckt zodat we zelf geen stoelnummers kunnen kiezen. Gelukkig zijn we vroeg en kunnen we 2 stoelen naast elkaar bemachtigen.

ons vliegtuig

Per slot van rekening begint je vakantie hier op Schiphol en als je samen reist hoor je gewoon naast elkaar te zitten. Zeker bij zo’n lange vlucht: eerst 9 en half uur naar Houston en vandaar met een overstaptijd van zo’n 4 uur nog een 3 uur en 15 minuten naar San Jose, de hoofdstad van Costa Rica. We krijgen van beide vluchten al de boardingpassen. De bagage wordt ook direct doorgelabeld. Daar hebben we op Houston dus geen omkijken meer naar. Omdat we nog niet ontbeten hebben besluiten we meteen door de douane te gaan en ergens een broodje te gaan eten. Het duurt toch nog 2 uur voordat we moeten instappen.

Bij de gate worden alle passagiers geïnterviewd door beveiligingsmedewerkers. Voor ons is dit nieuw, maar we horen ook van anderen dat ze dit nog niet eerder meegemaakt hebben.

Op zich gaat het wel gemoedelijk. Met een beveiliger naar een statafel, waar hij de paspoorten bekijkt en wat vragen stelt: "Waar ga je naar toe? Waarom? Waar kom je vandaan? Wie heeft

de bagage ingepakt? Neem je iets voor iemand anders mee? Is de bagage ergens onbeheerd achtergebleven in de tussentijd?". Voor de zekerheid antwoorden we op de laatste vraag ook

maar 'nee'. (Terwijl de bagage wel even zonder toezicht in de hotelkamer is geweest toen wij

aan het eten waren.)

Het is blijkbaar het gewenste antwoord want we mogen doorlopen. Controle is goed, noodzakelijk zelfs, maar dit is toch wel een stukje schijnveiligheid. Aan boord van de Boeing 777 200/300(www.continental.com/web/en-US/content/travel/inflight/aircraft/777b.aspx) horen we dat we 20 minuten vertraging hebben. Dit geeft ons de gelegenheid het speeltje in het scherm voor ons te verkennen. Filmpje kijken, muziekje luisteren of spelletje spelen. Als we uit-

eindelijk vertrekken taxiën we nog bijna 20 minuten naar de buitenste startbaan. De vlucht verloopt zonder problemen. We krijgen regelmatig eten. Het drinken komt in zo’n hoge frequentie dat we tegen elkaar zeggen ‘alweer?’ We vullen de verplichte groene en witte kaarten in voor de Amerikaanse douane en immigratiedienst. Op het geplande tijdstip landen we in Houston, de thuisbasis van Continental Airlines. Door het tijdsverschil is het hier pas 1 uur 's middags. We volgen de borden naar de immigratiedienst. Ondanks het grote aantal balies staan er behoorlijke rijen wachtenden. Paspoorten worden gecontroleerd, formulieren afgevinkt en gestempeld. De stuurs kijkende dame achter de balie wijst ons op een niet-ingevuld veld op het groene formulier. Door de lay-out lijkt het of die vraag alleen door de ambtenaar in gevuld mag worden. Een discussie aangaan lijkt onverstandig. We worden terechtgewezen en moeten terug om onze voornaam nog een keer in te vullen.

Daarna terug in de rij. Vooraan dat dan weer wel. Als we opnieuw aan de beurt zijn wordt het ritueel afgemaakt. Vingerafdrukken van beide handen en apart van beide duimen; fotootje. Nog een paar stempels en we mogen doorlopen. Langs de bagagebanden richting douane. Ook hier lange rijen. Opnieuw de paspoorten laten zien.

Het witte formulier inleveren. Weer een hindernis genomen. Iets voorbij de douane herkent een informatiemedewerker aan onze zoekende ogen dat we hier niet bekend zijn. "In transit?" vraagt hij. Inderdaad moeten we naar de vertrekterminal. Eerst weer door een controle: handbagage, jassen, metaal, riemen en zelfs de schoenen moeten op de band. Alles gaat hier vrij snel. De trap op en we zijn in de terminal. Nog 3 uur te gaan.

Op de borden zoeken we het gatenummer op, kijken waar het is, en besluiten dat het tijd is om iets te eten. Er zijn meerdere plaatsen in de terminal om iets te eten, waaronder een soort pleintje met daaromheen een aantal uitgiftebalies van diverse fastfoodketens. We eten op ons gemak, slenteren wat rond, bekijken winkels en drinken nog wat. Proberen bij de servicebalie nog van vliegtuigstoel te wisselen. Geen kans omdat het vliegtuig volledig volge-

boekt is. Op een scherm zien we dat er een wijziging in de gate is. Dit zal nog een paar keer gebeuren.

Uiteindelijk gaan we aan boord voor de laatste etappe. Niet voordat de paspoorten zijn gecontroleerd en ons transitstrookje is ingenomen. De stoelindeling

in de Boeing van opnieuw Continental Airlines is 2x 3 stoelen. Onze stoelen zijn aan beide zijden van het middenpad. Een Nederlands meisje Paulien, die zoals later bleek bij ons reisgezelschap hoort, heeft geen probleem om van plaats te wisselen zodat wij echt naast elkaar kunnen zitten.

Naast ons zit een Canadese dame van midden 30 die voor de 3e keer naar Costa Rica gaat. In haar eentje op rondreis omdat het er zo mooi is en de mensen zo vriendelijk. Ook hier een 20 minuten vertraging om onduidelijke redenen. Tot het moment dat we van de gate geduwd worden blijft de cockpitdeur open. Iets wat je in deze tijd van veiligheidsmaatregelen niet zou verwachten.

Tijdens de vlucht van zo’n 3 uur en een kwartier, krijgen we een warme snack, genoeg te drinken en weer een in te vullen douaneverklaring. Om kwart voor 10 's avonds landen we in San Jose waar het inmiddels al donker is.

Ook hier een vrij nieuwe en moderne terminal. De paar winkels zijn gesloten. Blijkbaar zijn er bijna gelijktijdig 2 grote vliegtuigen geland. We sluiten aan

bij een behoorlijke rij voor de douane. Er zijn minder balies dan in Houston maar het verloopt minstens net zo georganiseerd. Paspoorten worden gecontroleerd door vriendelijke douaniers. Uiteraard een stempeltje. Een paar dagen later vind ik de douaneverklaring nog tussen de papieren. Niet zo belangrijk dus.

Op naar de bagageband. De bagage is er al afgehaald. Tussen de netjes in rijen opgestelde bagage vinden we snel onze 2 reistassen. De slotjes zitten

er nog op en geen tekenen dat ze in Amerika door de douane zijn geopend. Van een medereiziger horen we later dat zij wel een briefje van de douane hebben gevonden waaruit bleek dat hun bagage voor controle was geopend.

Onderweg naar buiten zien we de eerste personen al pinnen. We hebben dollars bij ons dus stellen dat uit tot morgen. Een vriendelijke man vraagt wat

we zoeken. We noemen de naam van de reisorganisatie en hij wijst ons naar een uitgang waar diverse reisorganisaties klaar staan om hun reizigers op

te vangen. We zien een breedlachende vrouw met een bordje met de naam Sawadee. Montse, onze van oorsprong Spaanse, maar op dat moment in Nederland wonende reisbegeleidster. We melden ons, worden welkom geheten en onze naam wordt afgevinkt op de lijst.

Een beetje onwennig gaan we tussen een aantal medereizigers staan. Een klein voorstelrondje breekt het ijs. Na een klein kwartiertje is de groep

compleet en belt Montse het busje dat in de buurt staat te wachten.

Deze verschijnt vrijwel direct. De bagage gaat boven op het busje voor de half uur durende rit naar ons eerste hotel. (opladen en afladen wordt geacht een teamactiviteit te zijn) Onderweg zijn de Amerikaanse invloeden zichtbaar aan o.a. de grote reclameborden langs de weg. Montse vertelt direct een paar noodzakelijke dingen. De belangrijkste is geen wc papier in de toiletpot gooien. De smalle afvoer is hier niet op berekend. Het papier kan gewoon in de emmer.

 

Bij het hotel, El Sesteo, (www.sesteo.com) dat in de buitenwijk Sabana ligt, zijn de kamerpapieren al ingevuld en de kamers verdeeld. Inmiddels is het

half 11, snel de bagage naar de kamer brengen. Op het bed ligt een handgeschreven briefje van onze reisbegeleidster: i bienvenidos a Costa Rica.

De meesten, waaronder wij, gaan nog even terug om bij het zwembad wat te drinken. We kunnen wat te drinken uit een koeling halen. Uiteraard moet dit

de volgende dag wel betaald worden. Na 1 of 2 drankjes gaan de meesten slapen. Onze kamer heeft een 1- en 2 persoonsbed, tv, ventilator en badkamer. We blijven hier 2 nachten.

 

Zaterdag 17 oktober San Jose

 

 

Om half 8 zitten we in het ontbijtzaaltje. Veel vers fruit en we eten voor het eerst het traditioneel ontbijt Gallo Pinto. We zien onze eerste kolibrie bij de bloemen rond het zwembad.

centrum San Jose

Om 9 uur is het verzamelen bij het zwembad voor de officiële kennismaking. Medewerkers van het hotel hebben de stoelen al in een kring gezet.

Iedereen stelt zich even kort voor. Montse vraagt waarom we voor deze reis hebben gekozen. Zoals verwacht komt iedereen voor de natuur. We krijgen wat info over de eerste dagen.

Vijf minuten lopen van het hotel is gelegenheid tot pinnen. Diverse bankpassen waaronder onze SNS wereldpas werken hier niet ondanks de juiste vignetjes op de automaat.

We gebruiken de creditkaart en pinnen 250.000 colones, zo’n 175 euro. De automaat geeft ons 25 biljetten van 10.000 colones. (pinnen met de creditkaart kost 4,50 euro per keer)

De zaterdag is geheel vrij in te vullen. De meesten besluiten naar het centrum van San Jose

te gaan. 10 minuten met de taxi. Nog wat onwennig vragen we Petra en Leonie of wij mee

kunnen rijden. Montse helpt ons in de taxi en verteld de chauffeur waar hij ons af moet zetten.

De rit kost ongeveer euro 2,50. We delen het bedrag met de dames. We lopen wat in de voetgangerszone en gaan hier en daar een winkel binnen. We komen toevallig Montse tegen

die een goede plek weet voor koffie. Restaurant El Patio del Balmoral op Avenida Central. (http://hotelbalmoral.travel/patio.html) Cappuccino met taart.

Om een uur of 2 gaan we een traditioneel restaurantje in. Een heerlijke sandwich met vers vruchtensap. We gaan alleen met een taxi terug. De meeste taxichauffeurs spreken maar een paar woorden Engels. We kijken en vragen of hij een meter heeft. De meeste rode taxi’s zijn legaal en bijna allemaal voorzien van een meter. We laten hem het visitekaartje van het hotel zien met daarop een plattegrondje. Het hotel ligt buiten het centrum en wegen buiten het centrum hebben hier geen naam.

Op het plattegrondje staat dan ook: 150 meter voorbij Mac Donalds. Hij brengt ons er ondanks de vele straten met eenrichtingsverkeer, in een keer naar toe. We gaan nog even met een reisgidsje bij het zwembad zitten. Een enkeling trekt een baantje.

's Avonds is er gelegenheid om mee te gaan naar een restaurant in de stad. Bijna de hele groep gaat mee. Om 7 uur gaan we in 4 taxi’s naar de andere kant van de stad. Dwars door het centrum draaien we wat meer een buitenwijkje in. Als we daarna nog een keer afslaan naar een klein slecht verlicht straatje maken we lachend een opmerking over de krantenkop morgenochtend: “4 toeristen ontvoert”.

We voelen ons echter geen moment onveilig. We worden keurig voor 2000 colones afgezet bij het restaurant. (Cafe Mundo) Het restaurant is gevestigd

in een groot huis met allemaal kamers en een terras. Het lijkt helemaal vol te zitten maar voor ons is een lange tafel gereserveerd. De menukaart in het Spaans en Engels. Er is veel keuze, vis maar ook pasta en traditioneel. De bediening is vlot en georganiseerd. Het eten is heerlijk. Op verzoek kunnen

we allemaal apart afrekenen; geen probleem. Tijdens de reis blijkt dat dit overal zonder probleem kan. Ze zijn daar volledig op ingesteld.

We gaan allemaal tegelijk terug en houden voor het restaurant de taxi’s aan. Wij kunnen in de 1e taxi die al tegenover het hotel klaarstaat. Hij heeft geen

meter en wij vragen de prijs: 10.000 colones, (op de heenweg hebben we 2000 betaald) We denken dat we het verkeerd gehoord hebben.

We bieden 3000. De chauffeur wil niet onderhandelen en we zeggen tegen elkaar ‘’we gaan eruit”. We stappen uit en krijgen wat woorden nageroepen.

Geen probleem, we verstaan het toch niet. (Het is overigens onze enige wat mindere ervaring met taxichauffeurs in Costa Rica). De volgende taxi is voor ons. Bij het hotel geeft de meter 2000 colones aan, we willen 2500 geven wat de chauffeur eerst niet wil aannemen. Het is 10 uur als we naar bed gaan.

 

 

Zondag 18 oktober via de Irazu vulkaan en Cartago naar Turrialba

 

Onze eerste reisdag met het busje. Om 07.30 uur moet de bagage bij de bus zijn zodat Jose, de chauffeur, de gelegenheid heeft de tassen op het dak vast te leggen onder een zeil.

Ondertussen zitten we aan het ontbijt. Het vertrek is om 08.15 uur. We rijden de stad uit en passeren zelfs een tolpoortje. Voor een bus wordt 1600 colones gerekend. San Jose ligt op een hoogte van 1100 meter en we slingeren ons omhoog naar de Irazu vulkaan op zo’n 2200 meter. Onderweg halen we een aantal wielrenners in, er is een wielerkoers bergopwaarts. Even een fotostop om de laaghangende wolken te fotograferen.

Op de hellingen staan veel plastic tunnels, een soort kweektunnels, daarin liggen uien te drogen. Bij de ingang van het park staan we achter een paar Toyota’s. De plaatselijke Toyotaclub heeft een bezoek aan de vulkaan geregeld. Een 2-tal motorkappen staat open.

Irazu vulkaan

De tocht omhoog is teveel voor de niet al te jonge bolides. Om 09.45 uur komen we aan op

de parkeerplaats en zien ons eerste neusbeertje.

Het 2e vooroordeel wordt hier weggenomen; de toiletten zien er keurig uit. Er is een klein restaurantje en souvenirwinkeltje. Er wordt om 11.30 uur bij de bus afgesproken zodat ieder-een zijn eigen gang kan gaan. Het is nog maar zo’n 10 minuten lopen naar de plek waar het kratermeer te zien is als het helder is. We hebben geluk, het is helder. Alle tijd om te kijken

en fotograferen. Op de terugweg begint de bewolking over de kraterrand te trekken. Bij het restaurant drinken we wat en kopen uitvouwbare plastic kaarten/gidsjes waarop alle vogels

en vlinders van Costa Rica staan. Op tijd wordt er vertrokken, berg af richting Cartago, waar

we zo’n beetje het enige culturele uitstapje van de reis maken. Bedoeling is een bezoek te brengen aan de basiliek met de zwarte madonna, de basiliek Nuestra Senora de los Angeles. Cartago is de voormalige hoofdstad van Costa Rica en in het verleden verwoest door een aardbeving. Het enige dat daar ongeschonden uitkwam was het beeld van de zwarte madonna. Reden waarom veel pelgrims nu de basiliek komen bezoeken. Onderweg naar het centrum van Cartago worden we omgeleid. Er is een optocht. Iedereen roept : "fotostop" en volgeladen met foto- en filmapparatuur spoed iedereen zich naar de weg. Een bonte stoet van dansende kinderen en ossen gespannen voor prachtig geschilderde karren, trekken aan ons voorbij. Voorafgaand door het snerpend geluid van een sirene van een politieauto. Ze zijn onderweg naar een kerk waar de ossen en karren gezegend worden. De karren worden gebruikt om de koffiebonen van de plantages te halen. Er lijkt bijna geen eind aan de stoet komen. Wij kijken en fotograferen ruim 20 minuten.

Wat ons bijblijft is de vrolijke uitdrukking op de gezichten van de dansende kinderen. En de trotse ouders die een paar maal kinderen met een miniatuur ossenkar voor onze lens zetten. Als we verdergaan is het eind nog niet in zicht. Bij de basiliek aangekomen kunnen we deze op eigen gelegenheid bekijken. Helaas kunnen we niet naar binnen, er is een kerkdienst, we realiseren ons dan dat het zondag is. De kerk is afgeladen. Mensen staan zelfs buiten. Er klinkt prachtige muziek. Op het plein zoeken we de schaduw op, we moeten nog wennen aan de warmte.

We rijden verder naar een lunchstop. Een restaurant met een uitzicht over het dal. De zijkanten zijn bijna geheel open zodat je het gevoel hebt lekker buiten te zitten. We kiezen voor het typisch Costaricaans lunchgerecht. We laten het ons goed smaken. Ondertussen kijken we naar gieren die rondjes zweven boven het dal.

We rijden door en maken een stop van een uur bij een botanisch tuin (http://www.jardinbotanicolankester.org/) met vooral orchideeën. Entree $5

per persoon. De weg wordt vervolgd en het wordt al bijna donker als we Turrialba inrijden en stoppen voor een supermarkt. We kopen wat flessen water en yoghurtdrank. Ervaren groepsreizigers kopen hier een flesje wijn of een potje mayo.

Er is weer gelegenheid tot pinnen. Het is nog een halfuurtje naar de lodge. Onderweg zien we de eerste koffieplantage. Vanaf de hoofdweg gaat een gravelweg vrij stijl omhoog richting lodge. In het donker stuurt Jose, die de weg vaker heeft gereden, zijn busje omhoog.

De lodge/hotel (www. turrialtico.com) met ook al een open restaurant ligt op een berg met uitzicht op de vulkaan. De kamers worden verdeeld volgens

het principe “pak maar een sleutel”. Zo heb je de ene keer geluk met de grootte of ligging van de kamer, de andere keer misschien een beetje pech.

Wij hebben hier een prima kamer, weliswaar zonder veranda, maar wel met faciliteit voor het zetten van koffie en thee. Horren voor de ramen.

De klamboe blijft in de reistas. De hele groep wordt ondergebracht in kamers op de 2e (en tevens bovenste) verdieping. (Er zijn ook kamers in een rijtje achter de lodge bij de parkeerplaats).

Tussen de kamers is een soort zitje met wat bankjes en stoelen in een open ruimte met uitzicht op het dal. Er staat ook een pc met internet waar je

zonder kosten gebruik van kunt maken. We sturen alleen een e-mailtje, eten met z’n allen, krijgen te horen wat je morgen allemaal vrijblijvend kun doen

en gaan om 10 uur naar bed. We horen krekels en andere dieren in het bos. We voelen ons al een beetje in het oerwoud terwijl we niet zo ver uit het stadje zijn. Het stadje Turrialba heeft zo'n 50.000 inwoners en ligt op anderhalf uur rijden van San Jose.

 

Maandag 19 oktober Turrialba

 

 

Alex

Nog steeds een beetje in de war van het tijdsverschil staan we bij het eerste daglicht naast ons bed en om kwart voor 6 lopen we buiten. Mooi gekleurde vogels zitten rond het hotel. Na het ontbijt gaat de groep uit elkaar. Een paar gaan er raften, een paar een wandeling maken door een koffieplantage onder begeleiding van een gids, of paardrijden. Wij kiezen met nog 3 dames voor een bezoek aan de botanische tuin. Jose brengt ons met zijn busje tot pal voor de ingang van de tuin (http://web.catie.ac.cr/catie/jardin_botanico/galeria/indice.htm)en koopt zelfs de toegangskaartjes voor ons. We wandelen over de aangelegde paden, spotten weer een Kolibrie, vlinders en een grote zwarte sprinkhaan.

Twee dames uit onze groep zijn een beetje eigenwijs en hebben korte broeken aan zonder zich in te smeren met deet. De muggen doen zich tegoed aan de witte kuiten. We bieden ze onze deet aan. We lopen tussen fruitbomen en ontmoeten een van de tuinmannen die zich voorstelt als Alex. Alex vind het leuk dat we lopen te fotograferen en geeft ons spontaan een privé rondleiding tussen de fruitbomen. Hij wijst op de cacaovrucht. Enthousiast plukt hij om zich heen en we moeten absoluut proeven. (mandarijn, zoete citroen, papaja) Hij laat een rode vrucht zien. Het rode sap kan gebruikt worden voor het kleuren van de lippen of voor het behandelen van muggenbeten. De 2 dames smeren dat het een lieve lust is. Met lippen die in de Moulin rouge niet zouden mistaan en benen vol 'mazelen' volgen ze Alex. Die showt trots de Tulpenboom en geeft namen van bloemen bij een bloemstuk. Ook moeten we even ‘zijn slang’ bekijken. Een boa constrictor die hij ooit op het terrein heeft gevangen. We bedanken hem hartelijk en gaan op pad richting uitgang, onderweg tevergeefs zoekend naar een koffietentje dat er volgens de borden wel zou moeten zijn. Het is niet echt hoogseizoen en met z’n vijven zijn we de enige bezoekers.

We lopen naar het stadje Turrialba, volgens onze papieren 10 minuten, maar in ganzenpas langs de weg doen we er bijna 30 minuten over. Onderweg passeren wij schoolgebouwen die hier fel blauw zijn. Veel groepjes kinderen zitten buiten. We vragen de weg naar de bakker (panaderia Merayo) waar je heerlijke koffie zou kunnen drinken. Enthousiaste kreten als we hem gevonden hebben. Met z’n vijven vallen aan een tafeltje neer en als we de vitrines vol met lekkers zien voelen we ons als kleine kinderen in Luilekkerland. De oh’s en ah’s zijn niet van de lucht.

De medewerkers staan lachend achter de toonbank verwonderd over zoveel enthousiasme. We wijzen het gebak aan. In Costa Rica drink je overal goede of zeer goede koffie, maar de cappuccino die we hier dronken staat met ruime voorsprong op nr. 1. De meest sublieme cappuccino tot op heden (2014) ooit ergens gedronken.

grote cappuccino en 4 gebak. Zeg maar 2 euro. Met volle maag lopen we nog een halfuurtje door het stadje en samen met Lotte nemen we een taxi terug. We drinken nog wat in de bar van het hotel en wachten op de anderen en hun verhalen.

’s Avonds kunnen we eten in een lokaal eettentje (Mirador sitios Angostura) bij mensen aan huis. Bijna iedereen gaat weer mee. Het is aardedonker als Jose ons stapvoets via een heel slecht weggetje een berg op slingert. In het donker komen we bij een restaurantje aan.

We schuiven aan een lange tafel op een open veranda waar je overdag absoluut een super uitzicht zou hebben. Het welkomstdrankje bestaat uit kokosmelk en een scheutje alcohol. Gevolgd door pompoensoep. Dan komen de schalen op tafel met diverse soorten vlees en groente. Tussendoor een drankje. Afgesloten wordt met een klein toetje. Jose is ook hier kind aan huis en helpt in de bediening en met het afruimen. Voor slechts $12 per persoon een heerlijk diner en een gezellige avond. Een aanrader!

 

 

Dinsdag 20 oktober met de bus naar Moin en met de boot naar

Tortuguero

 

Vandaag moeten we vroeg op pad. Om 6 uur moeten de koffers op de bus. In overleg met de groep is besloten eerst een eind te rijden en dan onderweg ergens te ontbijten. Als we het bergweggetje afgereden zijn en een minuut of 10 op de verharde weg rijden is er enige consternatie. Iemand blijkt zijn trouwring in zijn kamer te hebben laten liggen. En dat tijdens de huwelijksreis. Om meteen al echtscheiding bij Erik en Karin te voorkomen rijden we terug. Dit geeft Remco de gelegenheid zijn achtergebleven trui mee te nemen.

Na een uurtje heeft iedereen wel zin in een ontbijtje. We stoppen bij een restaurantje. (Rancho Pantera) Kiezen voor de pannenkoekjes en in afwachting daarvan lopen we de tuin in om de bloemen te fotograferen. De eigenaar komt eraan en neemt me mee naar verschillende bloemen die ik beslist moet zien. Hij spreekt net zoveel Engels als ik Spaans. We verstaan elkaar niet maar begrijpen elkaar wel. Trots toont hij fruit aan de bomen en plukt, wat volgens mij een kokosnoot is, en neemt hem mee naar het restaurant. Als ik aan de pannenkoeken zit krijg ik de kokosnoot met een rietje. We horen dat onze Belgische reisgenote Kathleen vandaag jarig is en de groep begint spontaan te zingen. Montse regelt snel een cadeautje in de vorm van een pot snoep. We rijden door richting de haven van Moin. Onderweg zien we veel opslag-plaatsen van zeecontainers waar o.a. het fruit mee geëxporteerd wordt. We stoppen op een weggetje tussen een riviertje en het strand. Maken gauw een paar snapshots op het strand, laden de bagage af en brengen dit aan boord van het bootje dat ons naar Tortuguero zal brengen. De tocht gaat over een bijna rechte, vrij brede, rivier met aan beide zijde dichte begroeiing. Het is geen spannende tocht. Sommige zitten te dommelen anderen zijn melig zoals ik. Om ze wakker te houden roep ik "ooooooo"

en als iedereen kijkt "lifant". Na 1,5 uur is er een koffiestop. Je vraagt je af wie hier zo afgelegen een eettentje heeft.

Er zijn zelfs toiletten, voor het gebruik moet je wel betalen. Er komt nog een bootje toeristen wat drinken. Er wordt een gif-groene slang gesignaleerd

en beide groepen verdringen zich om het beste shotje te kunnen maken. De slang gaat onverstoorbaar door en weet in de tussentijd zelfs een kleurig kikkertje te pakken te krijgen. Als ik kans krijg een goede foto te maken is het beestje, op een rood pootje na, al door de slang naar binnen gewerkt.

Na de koffiestop is het nog een uurtje varen naar onze lodge.

Deze lodge, cabinas Rana Roja, (www.tortugueroranaroja.com) bestaat uit een aantal huisjes in het oerwoud en een hoofdgebouw met kamers op

twee verdiepingen. De hele groep wordt in het hoofdgebouw ondergebracht. Onze kamer is op de 2e verdieping. Voor de kamer is een veranda waar een bankje en schommelstoelen staan. In de vensters geen glas maar horgaas. Bij een gemiddelde jaartemperatuur van 25 graden is glas niet nodig. Er staan twee 2-persoons bedden. Montse roept of ik even meekom naar haar kamer naast ons, er is een beestje gesignaleerd in de badkamer.

Dit blijkt een behoorlijke spin (Golden Orb spider) te zijn. Hij mag niet geliquideerd worden. Het buitenzetten laat ik maar aan een medewerker van het hotel over. We kiezen een activiteit voor morgen zodat Montse die alvast kan reserveren en gaan naar het warme lunch buffet. Ook deze lodge is een echt familiebedrijfje met vriendelijke mensen. De lodge ligt aan de overzijde van de rivier ten opzichte van het dorpje Tortuguero.

Een taxibootje brengt je in 5 minuten naar de overkant. Daar wandelen we met nog een paar reisgenoten (Jose, Margriet, Lotte en Remco) door het dorpje, de regenjassen moeten aan.We besluiten naar het restaurantje met de naam Budda te gaan, met een overdekt terras aan het water. We eten pizza en pasta en keren met een taxibootje terug naar ons hotel om ons wat op te frissen. We hebben ons opgegeven voor de schildpaddenexcursie van vanavond.

Om half 9 staan we weer paraat. Wachtend op de boot gaat het regenen dus de regenkleding gaat weer aan.

In het donker varen we samen met bijna de hele groep weer terug naar het dorpje waar om 9 uur de gidsen op ons staan te wachten. Er kunnen maximaal 8 personen per gids mee, dus wordt de groep verdeeld. Gelukkig is het inmiddels droog, snel regenkleding uit. Want met die warmte en vochtigheid wordt je ook in regenkleding nat maar dan van het zweten. We lopen een stukje door het dorp richting zee. Evenwijdig aan de kust lopen

we daarna een behoorlijk eind, de zaklampen komen hier goed van pas. De gidsen krijgen van de rangers op het strand te horen in welke sectie een schildpad zijn eieren gaat leggen.

Vanaf dat moment mogen we het strand op met de gids. Het wordt spannend, de zaklampen mogen niet meer gebruikt worden. Elkaar vasthoudend en

af en toe struikelend over wrakhout komen we in het donker bij de juiste plaats.

De groepen worden om de beurt bij de schildpad gelaten. Als onze groep aan de beurt is mogen we om de schildpad staan en zitten. De dames op de

knieën rond het gegraven gat. De gids licht met een rood schijnsel bij. De schildpad merkt er niets van. Op het moment van eieren leggen is hij volledig in trance. Eieren als pingpong balletjes vallen op een grote hoop. We zijn zo onder de indruk dat we dit live meemaken dat we er stil van zijn. Wij kijken een tijdje en wisselen dan van plaats met een ander groepje. Iets verderop vertelt de gids over de schildpadden. Na een tijdje zijn we weer aan de beurt om te kijken. Dit herhaalt zich later nog eens. Daarna krijgen we een signaal dat verderop een schildpad terug naar zee aan het kruipen is.

We spoeden ons erheen en zien de schildpad zijn laatste meters afleggen en verdwijnen in de golven. Terug naar 'onze' schildpad die inmiddels bezig

is om met zijn poten het gat met de eieren met zand af te dekken. Met grote kracht vliegt het zand in het rond. Opnieuw een seintje dat een schildpad naar zee aan het kruipen is. Op een afstandje volgen we haar langzaam. We zijn nu zo’n anderhalf uur op het strand en onze groep heeft hetzelfde emotionele gevoel. Heel bijzonder dit op een donker strand mee te maken.

(een paar man uit ons reisgezelschap zal de volgende avond deze toer maken, ze doen er bijna 3 uur in stromende regen over om de hele cyclus van het eieren leggen, afdekken en naar zee kruipen mee te maken). 2 taxibootjes brengen ons terug naar het hotel. Het is donker in het restaurant maar

de deur is niet afgesloten om ons de gelegenheid te geven onze flesjes te vullen met water uit een grote houder.

Iedereen is nog vol van wat we hebben gezien en meegemaakt. Het is 11 uur en we gaan gauw naar bed.

 

Woensdag 21 oktober excursie per boot in Tortuguero

 

 

Deze ochtend kunnen we kiezen om dieren te gaan spotten met een kano of een klein motorbootje. Wij kiezen net als Liesbeth, Jolanda, Leonie en Petra voor het motorbootje. Voordeel is dat er een wat grotere afstand afgelegd kan worden en we de camera’s makkelijker kunnen meenemen.

Om kwart voor 5 worden we gewekt door het harde gebrul van de brulapen vlak boven ons hoofd. Het geeft je echt het gevoel in het oerwoud te zijn. Om 5.50 uur worden we opgehaald voor een 3 uur durende tocht. Na 10 minuten keren we even terug om entreekaartjes voor Tortuguero-park te halen.

We zien de rest van de groep net naar de kano’s gaan die begeleid worden door dezelfde gidsen als de avond ervoor bij het schildpadden kijken.

Met ons bootje glijden we langzaam langs de oever. De ervaren gids ziet veel meer dan wij zelf gezien zouden hebben. Als eerste zien we een otter die

zich niet wil laten fotograferen.

Jezus-hagendis

Gelukkig lukt dit wel bij veel vogels en apen. We zijn gewoon druk als we ook alle namen van de dieren opschrijven. Reigers, ara’s toekans en zelfs een visarend. Brulapen, witgezicht-apen, leguaan, jezus-hagedis, spin, schildpad en de bekende blue Morpho vlinder. Een schildpad wordt door de gids even uit het water getild, er komt een kaaiman aan.

Om half 10, als de excursie erop zit, laten we ons bij het dorpje afzetten. We willen met z’n vieren gaan ontbijten bij Budda. Deze gaat echter pas in de middag open. Een ander restaurantje nodigt ons uit. Er is van alles te krijgen, het gaat er gemoedelijk aan toe en het eten is er lekker. Na het ontbijt gaan we met z'n 2 verder. In het dorpje kijken we waar we kunnen internetten. Er is een officieel kantoor met 1 computer en meerdere wachtenden. Als we doorlopen lezen we “internet here”. We gaan naar binnen, lopen door de keuken en kamer, waar een paar kleine kinderen tv kijken. In een zijkamertje staan zeker 6 pc’s. We sturen een paar mailtjes voor totaal 1 dollar, wandelen verder door het dorpje en gaan het strand op. Bij het strand staat een houten strandtentje waar alleen kokosnoten worden verkocht. Buiten ons is er niemand te zien. De kokosnoten komen uit de koeling en worden

met een groot mes opengehakt. Ze zijn ook verkrijgbaar met een scheut rum. Lang blijven

we niet op het strand vanwege de vele vliegjes die hier zijn. Dit was de enige plaats waar we echt last van insecten hadden. Op het strand zijn nog de kruipsporen van de schildpadden van afgelopen nacht te zien en half dichtgegooide kuilen. En dan zien we verderop een babyschildpadje. Hij leeft nog wel maar is heel zwak. We zetten hem terug in zee maar geven hem geen kans. We varen terug naar het hotel en gaan nog even zwemmen in het zwembad. We nemen geen fototoestel mee en worden meteen bestraft; net naast het pad loopt een ree. Balen dus.

Rond het zwembad zitten veel vogels zodat ik mijn fototoestel toch maar ga halen. Vanuit het restaurant ziet de eigenaresse ons fotograferen en geeft in het Spaans aanwijzigingen. We begrijpen er niets van maar het blijkt om toekans te gaan. Ze komt naar ons toe en leidt ons door de tuin naar een boom waar 2 toekans neergestreken zijn. Wat een vriendelijke mensen! 's Avonds kiezen wij ervoor bij het hotel te eten, anderen gaan terug naar het dorpje om daar te eten.

 

Donderdag 22 oktober naar La Fortuna

 

 

vulkaan El Arenal

6.15 uur opstaan, 7 uur ontbijt, 7.45 uur bij de boot, vertrek 8.00 uur. Als ik gekscherend een opmerking maak in de geest van: ”en dat tijdens je vakantie”, merkt Montse nuchter en terecht op dat dit geen vakantie is maar een reis. Door dezelfde bootsman als de afgelopen dagen worden wij uit het Tortugueropark gebracht. In anderhalf uur varen we over een smal, bochtig en snel stromend riviertje naar een parkeerplaats waar Jose ons met de bus komt ophalen. We zijn er net 5 minuten eerder dan hij en maken een niet-geplande koffiestop. Als de bagage op de bus zit rijden we een tijdje over een zandweg met forse kuilen en keien. Zien arbeiders op bananenplantages. Trossen bananen worden aan een soort kabelbaantje uit de plantage dwars over de weg naar de opslag vervoerd. Omdat we toch moeten wachten springen we de bus uit voor een fotomomentje. "Pura vida" wordt ons toegeroepen door de arbeiders. Inmiddels is de weg vrijgemaakt en wordt de reis vervolgd.

Om 12.05 uur een stop bij een typisch restaurantje voor de lunch. Het is er druk en Jose kijkt eerst even of er ruimte voor de groep is. We verspreiden ons over verschillende tafeltjes. We hebben een blik op de open keuken waar de pannen staan te dampen op een houtgestookt vuur. De sandwich ham met friet smaakt voortreffelijk. Opnieuw voldaan vervolgen we onze weg om na 1,5 uur nog een keer te stoppen om wat te drinken waarbij er ook gelegenheid is een supermarktje te bezoeken. Restaurant Leguana, de eigenaar heeft hier ooit 2 leguanen uitgezet in een boom en nu zit het er vol van. We trotseren het verkeer en proberen vanaf de brug een beter shot te maken.

Een plaatselijke toeristische attractie. Voor vertrek ‘schieten’ we nog 2 gieren in een boom aan de overzijde van de weg. Met de blik steeds omhoog sta ik bijna op een grote leguaan. Ik schrik me een ongeluk.

We zijn op weg naar La Fortuna. Onderweg zien we al waar we voor gekomen zijn; de vulkaan El Arenal.

In zonlicht en wolken gehuld, maar de top redelijk goed in zicht. We roepen om een fotostop waarna een goede locatie uitgezocht wordt. We maken allemaal dezelfde foto. In de buurt van onze lodge stoppen bij een grote moderne supermarkt. Kopen wat nootjes, chips, water en een paar yoghurtdrankjes. Nog 10 minuten hobbelen over een zandweg. Om 17.15 uur komen we bij onze ecolodge aan. ( www.cataratalodge.com )

We mogen de koffers niet van de bus halen maar moeten ons eerst verzamelen in het restaurantje voor koffie en thee. Het is een verrassing voor Karin en Erik die op huwelijksreis zijn. Onze reisbegeleidster heeft dit geregeld net als een grote taart waar iedereen een plakje van krijgt. Later blijken Karin en Erik ook leuk gevouwen handdoeken, een gekoeld drankje en een welkomstwoord op hun kamer te hebben gevonden.

lava gezien!

We hebben even tijd om ons op te frissen want in overleg is besloten om direct vanavond bij de vulkaan te gaan kijken of de lava zichtbaar is. We zien nog kans een wasje in te leveren.

(Dit is trouwens op meerdere plaatsen tijdens de reis mogelijk) Hier hadden we nog geen ervaring mee. Een aantal kleren mogen niet in de droger en niet gestreken worden. We wagen de gok.

Volgens Jose is er vanavond een redelijke kans om de vulkaan (El Arenal, hoogte 1633 meter) te zien. Om 18.45 uur vertrekken we voor 30 minuten durend ritje. Het laatste gedeelte weer over een hobbelweg. Nog buiten de officiële ingang van het park staan langs de weg enkele busjes en auto's van toeschouwers geparkeerd. Ook wij stoppen hier om te kijken. (Als je verder rijdt moet je entree betalen, daarbij loop je het risico niets te zien door de bewolking) Er zijn ook tochten met landrovers die brengen je nog dichterbij. Als we uitstappen gaat er net een busje Amerikanen weg zonder iets gezien te hebben.

De top van de vulkaan hult zich dan ook in wolken. Na een paar minuten wordt het opeens helder en met verwondering zien we de eerste roodgloeiende rotsblokken naar beneden rollen. Dit gebeurt een paar maal met wat tussenpozen. Dan trekken er weer wolken voor. We lopen een paar meter verder en als het opeens opnieuw helder wordt zien we meerdere blokken roodgloeiend gesteente naar beneden rollen en zich onderaan de berg uitspreiden. In meerdere talen horen we wow! Totaal hebben we 3 kwartier gekeken voordat we, zoals afgesproken, naar een steakhouse rijden. We zitten weer in de openlucht. Op de menukaart

herkennen we bekende namen van diverse soorten steaks. We wagen ons niet aan de grootste.

Zoals overal is het ook hier weer goed georganiseerd en ondanks dat iedereen wat anders neemt krijgen we snel onze bestellingen door. Om 10 uur rijden we weer naar onze lodge. Onze kamer is naast de honeymoonsuite, maar deze dag heeft ook bij de buren haar tol geëist. Het is er direct muisstil.

 

Vrijdag 23 oktober dagexcursie naar Canal Negro

 

 

De vorige dag hadden we al gekozen wat we vandaag zouden gaan doen. Er zijn diverse wandelingen in de omgeving o.a. naar een waterval, maar ook paardrijden of een bezoek aan de warmwaterbronnen is mogelijk. Wij iezen voor een dagtocht met busje en boot naar Canal Negro, een natuurreservaat langs de grens met Nicaragua. Wij zijn de enige vanuit de groep samen met Jolanda en Liesbeth. Montse heeft geregeld dat wij vier wat eerder kunnen ontbijten. Om 06.45 uur schuiven we aan. Om 07.15 uur komt een busje met naast de chauffeur ook een gids. In het dorpje halen we nog 4 personen op. De ‘vreemdelingen’ spreken Spaans en geen woord Engels. Het is ongeveer 1,5 uur rijden naar de boot. Onderweg stoppen we een aantal maal om dieren te spotten. Met 80 km per uur zoeven we over de weg als de gids zegt: “zagen jullie die luiaard”? Nee, niets gezien. We rijden achteruit tot de plek waar die zou moeten zitten. “Daar”, probeert de gids. We zien niks. Allemaal uit het busje en door het gras naar een boompje. We zien niks. Pas na lang aanwijzen zien we op nog geen 2 meter afstand een kopje tussen de struiken. Na wat wetenswaardigheden zoals 'een luiaard kan tussen de 15 en 25 jaar oud worden en hij komt 1x per drie dagen uit de boom om te poepen ( zodat hij geen sporen achterlaat die een roofdier naar zijn boom leidt)', rijden we verder. Onderweg zien we een rode havik en 2 verschillende soorten toekans. We rijden langs ananasvelden en sinaasappelbomen. 45% van al het fruit van Costa Rica gaat naar het buitenland. 60% daarvan komt uit het gebied waar we doorheenrijden. 6 jaar geleden kwam de beste ananas uit Hawai, tegenwoordig staat Costa Rica op nummer 1. Door de vulkanische activiteiten ziet de grond rood en daarin zitten voedingsstoffen juist belangrijk voor de ananas.

We rijden stapvoets over een over de weg liggend dik touw. Het is van een douanepost. We zijn nog zo’n 2 uur van de grens van Nicaragua dus waarom douane hier? Het blijkt dat zij het vrachtverkeer controleren. Onze chauffeur toetert. Er zitten 6 douaniers voor het hokje, de enige activiteit die ze ontplooien is een handgebaar van een van hen, die groet. Voordat we een breed zandpad indraaien pikken we nog een jongen op. We rijden door de wetlands waar vogels uit Noord Amerika overwinteren en zien watervogels waaronder de roze lepelaar.

De gids is net zo enthousiast als wij als we weer wat spotten. Als we een rood vogeltje ontdekken moeten we die zeker fotograferen. Onze gids komt hier al 8 jaar maar heeft deze nog nooit gezien.

Voordat we de boot opgaan krijgen we bij het restaurantje nog een hapje. Kannen met vruchtensap komen op tafel en er is thee en koffie. Verder krijgen we een warm soort kaasbroodje. De boot ligt klaar. Er kunnen zo’n 40 personen op, we zijn totaal met z’n tienen. De boot heeft aan de voor- en achterzijde een klein dekje vanwaar je ook kunt fotograferen. Het was van te voren al aangegeven, draag iets luchtigs. De boot is gelukkig overdekt, maar in de zon op het dek is het bloedheet. Op de rivier, tussen de bomen, is geen zuchtje wind. We krijgen een paar keer een lekker gekoeld flesje water.

We zien heel veel vogels waarvan we de naam proberen op te schrijven. We spotten 3 soorten apen, waaronder een albino-aap, die zich aardig goed en van dichtbij laten fotograferen. In totaal zijn er 4 albinoaapjes bekend in Costa Rica. Het fotograferen, waar we alle tijd voor krijgen, gaat volgens een vast ritueel, de boot glijdt naar het gespotte dier op enige afstand. Iedereen kan foto’s maken, de boot beweegt zich dichterbij; weer foto's maken. Dat kan zich een aantal maal herhalen. Zo kunnen we regelmatig van heel dichtbij fotograferen. De gids weet overal wat bij te vertellen. We zien een groene Jezus hagedis, die zijn naam dankt aan het feit dat hij over het water kan lopen, op een boomstronk in de zon zitten. Als we dichtbij komen gaat hij ervandoor. Op zijn achterpoten rent hij over het water weg. 57 km per uur volgens de gids. Camera’s klikken en Jannie heeft hem zelfs op video. Aan een tak hangen een aantal hele kleine vleermuisjes. In Costa Rica zijn 110 soorten vleermuizen waarvan er maar 3 bloed drinken van beesten.

De gids plukt een langwerpige vrucht van de boom. Zorgvuldig maakt hij met z'n zakmes een aantal inkepingen en haaltvoorzichtig de huls van de vrucht. Langzaam vouwt zich een rode

bloem uit. We varen terug naar het restaurant. Bijna meteen als we aan tafel zitten krijgen we een lunch opgediend. Als toetje verse ananas.

De dagtocht kost $48 per persoon. Inclusief busje, boot, snack, water, lunch en gids. Op de terugweg laten we ons in La Fortuna afzetten zodat we

nog wat kunnen winkelen. We komen een paar keer iemand uit onze groep tegen, zwaaien naar Montse die in een internetlokaal zit. We spreken een kunstenaar op het pleintje voor de kerk. Hij heeft prachtige schilderijen. Jannie krijgt een veer van een papegaai.

Een roestige landrover, bouwjaar 1969, staat te koop. We kopen een aantal ansichtkaarten. Voor postzegels moeten we naar het postkantoor.

Ter plaatse schrijven we kaarten en geven ze af. 8 a 10 dagen volgens de postbeambte. (Later blijken ze er ruim 3 weken over gedaan te hebben.)

Er zijn een paar Nederlanders die net uit Monteverde komen; 3 dagen regen. Dat belooft wat. Ze blijken met hetzelfde vliegtuig als wij aangekomen

te zijn. We kopen net een souveniertje bij een stalletje als er een behoorlijk buitje losbreekt. We zien iemand uit een taxi stappen waarna wij de taxi inspringen. Onze chauffeur is een vriendelijk lachende vrij stevige dame die geen woord Engels spreekt. Een foldertje met de naam van onze lodge doet wonderen en om 17.00 uur zijn we terug. We douchen en kiezen ervoor om ditmaal bij de lodge te eten. Een heerlijke zeebaars in knoflook en malse kipfilet met een ijsje toe.

Omdat we morgenochtend op tijd weg moeten rekenen we meteen af en halen de was af bij de receptie. Op tijd liggen we weer in bed.

 

Zaterdag 24 oktober Van Fortuna naar Rincon de la Vieja

 

 

Om 6 uur lopen we al weer buiten in de tuin te fotograferen. Het is helder, de top van de vulkaan, waaruit een rookpluim komt, is goed te zien. 8 uur koffers op de bus. Daarna ontbijten. Van de fel blauwe vogeltjes en een specht worden foto's gemaakt, of zoals Kurt onze Belgische reisgenoot zegt: " foto’s getrokken". Vandaag is een reisdag.Om 9.30 uur rijden we weg, passeren de vulkaan en rijden langs een stuwmeer. Om 10.45 uur volgt een koffiestop in Nuevo Arenal bij Tom's Pan, een Duitse bakker. We nemen koffie en thee met Apfel-strudel. Duits praten in Costa Rica. De eigenaar verteld dat hij al 15 jaar in Costa Rica woont. Eerst aan de kust, maar omdat het daar te warm was zijn ze richting bergen getrokken. Zijn vrouw runt een souvenirwinkel naast de bakkers-winkel. We vragen naar de Zwitser-se huizen die we in de buurt gezien hebben. Het blijkt een Zwitser te zijn van bijna 90 jaar oud. In zijn tuin heeft hij zelfs de enige trein in Costa Rica. Hij heeft zich hier 25 jaar geleden gevestigd en is begonnen met exporteren van koffie. Vanuit Zwitserland heeft hij een bergtreintje en rails laten overkomen.We rijden verder om rond 13.00 uur een lunchrestaurant in Iberia op te zoeken.Uiteraard is het niet verplicht te lunchen. Jose parkeert bij een gele stoeprand. Ook hier betekent dat niet parkeren.

Er loopt een vriendelijk mannetje met een gummiknuppel in zijn riem en een fluitje in zijn mond die de plaats aanwijst. Hij ‘past’ op de bus. We zitten op de 2e verdieping buiten op de balustrade. Na de lunch lopen we met een ander stel even de kerk in. Iberia is een grote plaats, Amerikaanse fastfoodketens zoals Mac Donald en Burger King hebben hier een vestiging. Het hoogtepunt van de dag, volgens de cervezagirls, is een stop bij de supermercado. Een grote supermarkt, er staan o.a. meer soorten bier dan in onze eigen supermarkt in Nederland. Zelfs Belgisch bier.

De groep zwermt uit in de winkel. We hebben niet veel nodig, wat flesjes water en een sapje. We kijken naar een vitrine vol met hoog opgewerkte taarten waar we wat foto’s van maken. Een aantal winkelmeisjes beginnen hoorbaar met elkaar te praten en kijken ons lachend aan. Dan komt er één op ons af en begrijpen we de bedoeling. We moeten wat proeven, plakjes worden van een taart afgesneden en in een servetje overhandigd. Mierenzoet, maar wel lekker. We worden nieuwsgierig gevolgd tot we het op hebben. We bedanken ze hartelijk in het Spaans. Als iedereen op tijd bij de bus is rijden we nog een stukje over asfalt voordat we over een zandweg de bergen in rijden. Onderweg zien we de cowboys uit de reisgids. Een boom staat midden op de weg. Om 16.30 uur komen we bij de lodge.

(www. rincondelaviejalodge.net) We mogen naar de open bar voor een welkomstdrankje. De bagage wordt door personeel van de lodge van de bus gehaald. Iedereen kan weer een sleutel uitkiezen. We hebben nr. 45, een huisje dat aan een meertje/vijvertje ligt. Als we ons gesetteld hebben drinken we als enige van de groep nog een vers gemaakt sapje in de bar. We zitten hier vrij afgelegen dus is het geen optie in een dorpje een restaurant op te zoeken

Als je iets wil eten dan moet je het bij de lodge doen. De groep heeft de hele dag al gegeten en er zijn er die twijfelen of ze nog voor het diner gaan. Uiteindelijk gaat toch bijna iedereen aan het buffet. Na het buffet is de mogelijkheid tot salsa-les in de bar. Wij gaan meteen door naar ons huisje.

 

Zondag 25 oktober Nationaalpark Rincon de la Vieja

 

 

Om half 8 laden we de bagage op de bus. Daarna ontbijt. We rijden/hobbelen in 20 minuten naar het natuurpark. Een aantal wandelroutes in het park zijn gesloten omdat ze slecht begaanbaar zijn door de regenval van afgelopen dagen. We maken hier een wandeling van zo’n 2,5 uur. (de Las Pailas trail) Er wordt een tijd afgesproken bij de bus zodat iedereen in eigen tempo de route kan volgen. Het is een smal paadje met zeker in het begin veel glibberige boomwortels en modder. De hoge bergschoenen doen hier goed dienst. We nemen een hangbruggetje.

Een paar keer moeten we een ondiep beekje over-steken. Een grotere oversteek doen we via een liggende boomstam waaraan een touw als leuning aan bevestigd is. We zien vulkanische activiteit in de vorm van borrelende modderpoelen en naar zwavel ruikende dampen. Borden waarschuwen voor hoge temperaturen van 75 tot 106 graden. Veel dieren behalve een paar vogels en een soort grote marmot zien we niet. Wel spot ik een bruine slang van zo’n 1,5 meter die meer van mij schrikt dan ik van hem. Afwisselend omdat het zo uitkomt lopen we dan met het ene stel dan met een ander stel uit onze groep op. Als we weer bij de ingang aankomen zitten er al een aantal te wachten op de picknickbankjes. Onder een klein waterstraaltje uit een kraantje proberen we de modder van de schoenen te poetsen. Zakjes met koekjes en snoepjes gaan rond. Als we compleet zijn en ons in de bus hebben gehesen vervolgen wij onze weg richting Monteverde.

We maken een lunchstop bij een restaurantje waar apen en ara’s te zien zouden zijn. Degene die een keer geen zin hebben in een uitgebreide lunch, waaronder wij, gaan naar de bakker naast het restaurantje. Aan een Cappuccino, thee en een lekkere koek hebben we genoeg. De apen zijn al hoorbaar en makkelijk te spotten in de bomen rond de parkeerplaats. Ara’s zitten er ook maar deze worden gevoerd in de tuin van een bewoner vlak bij. De fototoestellen klikken weer genadeloos. Als iedereen voldaan is (genoeg gegeten en/of genoeg foto's) slingeren we weer de bergen in naar ons hotel El Atardecer (ondergaande zon) in Santa Elena, http://www.monteverdetours.com/hotel/monteverde/hotel_atardecer.htm waar we 3 nachten verblijven. Kiezen weer een sleuteltje en hebben een kamer op de begane grond met een schommelstoeltje op de veranda ervoor. Toevallig hebben we een familiekamer 'getrokken'. Er zijn maar liefst vier 2- persoons-bedden. Een douchecabine die zo groot is dat iedereen er ook tegelijk in zou kunnen douchen. De tegeltjes zijn versierd met een randje met afbeeldingen van 101 dalmatiërs.

Behalve onze groep zijn er de eerste nacht geen andere gasten. Het is een familiehotel en de hele familie werkt dan ook aan het diner van 's avonds.

Alles wordt vers bereid. Ashley, de dochter van 11, spreekt vloeiend Engels en doet de vertaling voor haar moeder en tante. Ze handelt ook de bestel-

ling van de drankjes af. We leveren weer een zakje was in, niet nadat we voor ons zelf een lijstje hebben gemaakt van wat we inleveren.

De hele groep zit 's avonds aan het typisch Costaricaans eten. Er wordt nog een biertje gedronken op de veranda. Iedereen zoekt weer op tijd de

kamer op. De cervezagirls blijven nog even luidruchtig op de veranda.

 

Maandag 26 oktober Monteverde

 

 

In Monteverde zijn diverse locaties waar activiteiten georganiseerd worden. Wij kiezen ervoor om mee te gaan naar het Selvaturapark. Om 07.15 uur ontbijt. Om stipt 08.00 worden we opgehaald door busjes van het park zelf. In het Selvaturapark (www.selvatura.com) zitten alle activiteiten vlak bij elkaar, canopytoer, boomtoppenwandeling, vlindertuin, kolibrietuin en reptielen. Bij de kassa kopen we combinatietickets en kiezen voor de boomtop-penwandeling, vlinder- en kolibrietuin. Om 09.35 uur beginnen we als een van de weinigen met de boomtoppen. Rene loopt met ons op. Verder zien we geen andere bezoekers. De route gaat over een aangelegd pad met gering hoogteverschil

boomtoppen wandeling

afgewisseld door een hangbrug. Totaal zijn er 8 hangbruggen (de langste is 157 meter) waar vanaf je een mooi zicht hebtop de boomtoppen en alles wat daarin groeit en leeft. Aan het vele mos op de bomen en varens op de grond kun je goed zien hoe vochtig het hier is. Een hagedis die zich uit zijn velletje wurmt is onderwerp van 'studie'. Aan de bruggen wordt onderhoud gepleegd en een schilder hangt in een tuigje onder de brug. We lopen in ons eigen tempo en hebben veel tijd nodig voor het maken van foto's. Als we het rondje volgemaakt hebben komen we weer bij het receptiegebouw uit. Het bezoek van de overdekte vlindertuin gaat alleen onder begeleiding van een gids op vastgestelde tijden. We moeten een klein kwartiertje wachten en beleven de aankomst van de groep die de canopytoer gedaan heeft. Met helmen op en veiligheidstuigjes om komen ze vol adrenaline op ons af. We maken de nodige groepsfoto's ook met toestellen van anderen. Op de juiste tijd melden we ons voor de rondleiding ‘vlindertuin’ en blijken met Rene de enige te zijn voor die toer. Een Engels sprekend meisje leidt ons rond. Ze verteld dat er 2000 verschillende soorten vlinders zijn in Costa Rica en wel 10.000 soorten motjes. Deze vlindertuin vinden we het enige van de gehele reis wat een beetje tegenviel. Dat komt omdat wij meer (soorten) vlinders verwacht hadden. We zitten in het naseizoen en de gids legt uit dat het eigenlijk te koud is. De hal wordt namelijk niet kunstmatig verwarmd.

Na de uitleg vertrekt de gids en mogen wij, op verzoek, zelf nog wat rondlopen en fotograferen. Als na een half uur de volgende groep verschijnt vindenwij het genoeg en gaan naar het restaurant Italiaanse restaurant tegenover de receptie. We eten soep en een sandwich die hier altijd vergezeld

gaat met friet. De kolibrietuin staat nog op het programma. Deze kun je weer zelfstandig bezoeken. Tuin is een beetje een groot woord, het is meer een pleintje tussen het groen.

Op het pleintje staan een aantal palen waaraan voederbakjes hangen. De kolibries komen hier op het suikerwater af. Je hoort al van afstand het gezoem dat de snel klapperende vleugeltjes maken. Energiek en zenuwachtig vliegen ze rond de bakjes. Ze zijn mensen gewend. Als je voorzichtig beweegt kun je heel dicht bij komen (minder dan 1 meter). Een goede foto maken is hier nog een hele kunst. Automatisch kan niet want tegen de tijd dat de camera scherpgesteld heeft is de vogel letterlijk en figuurlijk gevlogen. Handmatig scherpstellen op de ene vogel en wachten op de volgende die hetzelfde bakje gebruikt. Veel geduld en veel foto’s maken om een paar hele mooie over te houden. De meeste reisgenoten komen ook in groepjes de tuin in.

We gaan met het pendelbusje van 15.00 uur weer terug. Rond 15.30 zijn we terug bij het hotel, trekken andere schoenen aan en gaan met z’n 2 weer op pad naar het centrum van het dorpje, een minuut of 7 lopen. Bij het Treehouse restaurant drinken we een vers fruitsapje en een kokosmilkshake. Bekijken wat souvenierwinkels en halen in de supermarkt nog wat flessen water en chocolaatjes. We lopen naar een glasblazer tegenover het Tree-house. We zien een wel heel mooie kolibrie van glas, maar durven hem niet mee te nemen, bang dat hij tijdens de rest van het transport gaat sneuvelen. Daarna op ons gemakje terug. Bij de receptie vragen we naar onze was. Op onze kamer controleren we of we alles weer terug hebben,

dit is het geval. Ik pas even een blouse aan om te kijken of die niet gekrompen is. De mouwen blijken 10 cm te kort. Balen. Enige hilariteit als blijkt dat

de blouse helemaal niet gekrompen is, maar dat ik de blouse van Jannie, een maatje kleiner, aan het aanpassen ben.

's Avonds gaan we naar een Latijns tapasrestaurant 'Chimera'. Montse, onze reisbegeleidster, had ’s morgens al geïnventariseerd of de groep dit wilde. Op 4 dames na gaat iedereen weer mee. Om 19.00 uur rijd Jose ons met ons eigen busje naar het restaurant. We bestellen allemaal wat anders. Op zich zijn wij niet van die tapas-eters, maar het smaakt uitstekend en het ene na het andere rondje wordt besteld. De gebakken yucca-frietjes met knoflooksaus is ons favoriet bijgerecht. Een paar drankjes en wat plezier maakt ook dit weer een geslaagde avond. We rekenen voor ons

twee totaal $36 af. In de bus terug komt, mogelijk onder invloed van drank, spontaan het idee op de 2 cervezagirls even terug te pakken.

Als we half 10 weer bij het hotel zijn, is alles stil. Zachtjes sluipen we met ze alle richting trap. Op de veranda voor de kamer van de cervezagirls staan

twee schommelstoelen.

Op één stoel hangt een briefje met “SST”, we slapen al. Op de andere liggen als geintje demonstratief wat lege bierblikjes en lege chipszakjes.

We gaan met z’n allen naar de kamer die recht boven hun kamer ligt. Afgesproken is dat we het kabouterlied zingen en daarbij zo hard mogelijk stampen. We dansen een paar rondjes en komen zelf niet meer bij van het lachen. De actie is gefilmd en gefotografeerd. Na een paar minuten gaat iedereen weer naar zijn kamer, wij lopen langs de kamer van de cervezagirls. We horen ze grinniken.

Dinsdag 27 oktober Monteverde nevelwoud

 

 

Er zijn weer een aantal excursies mogelijk. De meesten gaan mee naar het Monteverde nevelwoud. (www.cct.or.cr) Het lijkt afzien: 06.45 uur ontbijt, 07.25 uur vertrek. Jose brengt ons weer met ons eigen busje weg. Bij de ingang krijgen we een kaartje met meerdere wandelroutes. Entree van het park (reserva Biologica Bosque nuboso Monteverde) is $17 per persoon. De paden zijn aangelegd en in het algemeen goed. Je kunt hier tegen

Turantula

betaling ook met een gids op pad gaan. Iedereen kiest zijn eigen route en het blijkt dat we al snel met z’n 2 lopen. Heerlijk genieten in alle rust. We horen de quetzal maar zien hem niet. Een enkele keer komen we een reisgenoot tegen die een ander route loopt. Als we op de terugweg zijn zien we opeens een turantula het pad oversteken. Een mooie zwarte spin met oranje poten. We zetten hem op de film en foto en waarschuwen K3 (Kurt, Kathleen en Koos), zodat zij ook de gelegenheid hebben hem op de foto te zetten.

We hebben ruim 3 uur gewandeld als we bij de uitgang zijn. Als je wilt kun je langere of meerdere routes lopen. Vlak bij de uitgang is een kleine kolibrietuin. Deze is gratis. We maken wat foto's. Terug naar het hotel kan via het openbaarvervoer, er rijdt een oude gele voormalige Amerikaanse schoolbus. Verder kun je een taxi nemen of teruglopen in zo'n 1,5 uur. Wij kiezen het laatste. We nemen er onze tijd voor en staan regelmatig stil om bloemen of insecten te fotograferen. Onderweg passeren we weer een Duitse bakkerij waar we koffie, thee en koek nemen. Na 10 minuten komen Margriet en Jose binnen voor een stop en 5 minuten later de cervezagirls. Na een half uurtje pauze lopen we verder naar Santa Helena.

Onderweg worden we door de snel lopende dames ingehaald. Vlak voor het dorpjesluit Rene bij ons aan. In het hotel frissen we ons wat op en trekken andere schoenen aan om nog even terug naar het dorpje te gaan. Bij de supermarkt kopen we flesjes water. Weer terug bij het hotel zitten we nog even op de veranda en zien achtereenvolgens de paardrijders en degene die de koffietoer hadden gedaan terugkomen. Om 7 uur lopen we met een klein groepje van 7 personen naar een restaurantje. Het restaurant heet Trio en is pas 2 maanden open. Het is van dezelfde eigenaar als het Latijns restaurant. We eten hier heerlijk en krijgen 10% korting omdat we de avond ervoor bij het andere restaurant geweest zijn. Het toetje is dit keer gratis. (omdat Montse aangeeft dat we van de Sawadeegroep zijn en voor het eerst hier eten).

Om half 11 gaan we slapen nadat we eerst op verzoek een extra tas hebben ingepakt voor één overnachting. In de volgende lodge blijven we maar één nacht en zo kan de rest van de bagage op de bus blijven.

 

Woensdag 28 oktober naar San Gerardo de Dota

 

 

quetzal

Om 7 uur moet de bagage op de bus zijn. Daarna ontbijten en om 07.40 uur rijden we weg. Bij een groot restaurant maken we een korte koffiestop.

De route naar de lodge loopt via San Jose. Om 12.00 uur worden we door Jose midden in de stad voor een bank afgezet. De afspraak is om 14.15 uur weer bij de bus te zijn op precies dezelfde plaats. Een stel heeft deze informatie blijkbaar niet meegekregen.

We gaan met z’n alle pinnen en helpen elkaar als een aantal automaten de pas niet pakken. We verspreiden ons door de stad, maar met 8 man gaan we eerst naar een hotel-restaurant met een terras. Hier zijn supersandwiches te krijgen die wij uiteraard proberen. En ja, het zijn supersandwiches. Dit is een lekkere break op zo'n reisdag. We kijken nog even winkels en lopen een blokje om tot we weer op de plek voor de bank komen.

Aan de overkant staat het busje al voor het stoplicht en komen ook de anderen aangelopen.

We rijden San Jose uit de bergen in. Soms zitten we achter een vrachtwagen en gaat het klimmen traag. Er wordt een dutje gedaan en wat gewauweld. We draaien een bosweggetje in en maken een fotostop om het dal te kunnen fotograferen. Even verderop staat een vrouw langs de weg te zwaaien. Jose gaat informeren en er blijken quetzals in haar tuin te zitten.En dat is nu waar we hier voor zijn dus allemaal de bus uit. In 1e instantie is de vogel slecht te zien tussen de takken van de boom. Hij wisselt een aantal keer van plaats om uiteindelijk op een kale tak te gaan zitten. Zelfs de vele kliks van de camera's verjagen hem niet. We kruipen onder het wasgoed door om nog dichterbij te komen. Het is dringen. Als iedereen genoeg shots heeft genomen vinden allemaal dat de vrouw een fooitje verdiend heeft. Ze heeft ervaring en zegt dat het gebruikelijk is 1 dollar per persoon te geven. Hierdoor krijgt het geheel wel een beetje het idee van een attractie. Maar het blijkt toch wel heel bijzonder als je deze vogels zo goed kunt spotten.

We rijden verder naar de Trogon Lodge, (http://www.grupomawamba.com/trogonlodge/index.html) dat in een klein dal ligt hoog in de bergen. Een lodge met een geweldig mooie tuin. De huisjes zijn 2 onder 1kap met een warm en kleurig interieur. Er is zelfs een gaskacheltje dat wij 's avonds inderdaad zullen opstoken. We zitten bijna op 3000 meter. Er is een restaurant met een bar. Met z’n allen drinken we wat bij de bar. Koffie en thee kun je hier zelf pakken. Het diner bestaat uit een heerlijk buffet met onder andere vers gevangen forel. Na afloop gaan we nog even bij de bar zitten en kijken en luisteren naar oude muziek op tv.

Om 21.45 uur gaan we naar onze kamer, onze douche geeft vandaag helaas alleen koud water.

 

Donderdag 29 oktober naar Vergel de Punta Mala

 

 

Om 10.00 uur is het vertrek gepland dus we hebben nog een paar uur om rond te kijken. Om 7 uur zitten we daarom alweer aan het ontbijt. (Sommigen slapen uit.) Ontbijten met uitzicht op de tuin.Het ontbijt is in buffetvorm, de kok bakt ter plaatse een omeletje voor je. Daarna sturen we vanuit de receptie een paar e-mails, we wandelen op ons gemak door de prachtig aangelegde tuin met forellenvijvers, zien nog een paar mooie gele vogeltjes en prachtig gekleurd mos op de bomen.

Kleine blauwe vlindertjes laten zich niet fotograferen. De bagage zit nog op de bus dus we kunnen om 10 uur direct wegrijden.

Om 11.30 uur stoppen we in San Isidro om weer te pinnen. Net na 12.00 uur maken we een lunchstop bij een restaurant met terras met uitzicht over een groot dal. In de verte het stadje waar we net gestopt zijn. We zien ergens ver weg een regenbui vallen. Het eten is zoals gebruikelijk weer heerlijk. Om 13.15 uur zijn we weer op weg. Na een tijdje rijden we langs de kust. In overleg besluiten we vanavond in een internationaal restaurant te eten. Uiteraard staat het iedereen vrij wel of niet mee te gaan, maar iedereen, op de cervezagirls na, gaat mee. Jose stopt even bij het restaurant om alvast te reserveren.

 

Dan rijden we verder naar ons verblijf voor 2 nachten, de Riotico lodge (www.riotico.com) van een Nederlands paar. Miranda Kouwijzer en Cees van Vliet.

Miranda is ook reisbegeleidster bij Sawadee en heeft na 6 jaar besloten in Costa Rica te gaan wonen met man en kinderen. Ze hebben een stuk grond gekocht en hebben daar een

lodge aangelegd. De lodge bestaat uit een hoofdgebouw waarin zij op de 2e verdieping wonen. Op de beganegrond een zitje en ontbijtruimte. Op het terrein staan 9 luxe tenten met echte kingsizebedden en verlichting. Verder heeft elke tent een eigen badkamer met douche en toilet. Een zitje met twee stoelen maakt het geheel compleet. Wat een prachtige locatie! Een echte aanrader! In de tent pakken we de tassen een keer helemaal uit en ordenen de boel.

 

Om kwart voor 7 rijden we in het aardedonker het bosweggetje weer af. Vanmiddag zag de buitenkant van het restaurant er een beetje kil naargeestig uit. Nu is het mooi verlicht. (Citrus Restaurante) Binnen heel sfeervol en gezellig. We tafelen behoorlijk lang. Op de terugweg heeft het busje wat moeite met het modderige bospad. Om 11 uur liggen we in bed.

 

Vrijdag 30 oktober excursie dolfijnen en walvissenspotten

 

 

Ook vandaag is er weer een keuze uit diverse excursies. Voor ons staat het dolfijnen- en walvissenspotten op het programma. Om 7.15 uur zitten we aan het ontbijt. Om 8 uur brengt Jose ons groepje, bestaande uit 8 personen naar de boot. De anderen gaan iets later kanoën tussen de wortels van de steltbomen. De boot staat nog op een aanhangwagen en rijdt voor ons uit het strand op.

Voor het eerst zijn we op een parelwit strand ( Punta Uvita strand) met palmbomen en blauwe lucht. Als de boot te water gelaten is gaan we aan boord en worden we door de branding geduwd. Het is even wachten op de juiste golven. We varen in 20 minuten naar een rif in de buurt. Bedoeling is eerst een tijdje te gaan snorkelen. We krijgen de spullen uitgereikt en wat instructies. Ik lig als tweede in het water, er staat een behoorlijke deining en ook wat stroming. Een 2e begeleider is ook in het water en wijst waar ik naar toe moet zwemmen om de vissen te zien. In een keer wordt ik beroerd, gewoon zeeziek. Iedereen is net uit de boot als ik alweer terugzwem.

Aan boord probeer ik te herstellen. Het bootje schommelt nu nog meer en dat maakt het voor mij niet beter op. De bootsman probeert me af te leiden door wat informatie te verstrekken en kaarten met vissen te laten zien. Ik vraag om een zakje, maar ik mag overboord hangen. Het hele ontbijt met de ananas en meer komt eruit. Niemand heeft eraan gedacht een reispilletje in te nemen. Ik moet een half uur wachten voordat we verder gaan.

Een aantal reisgenoten heeft gele vissen gezien….. Ik maak nog een opmerking dat het wel iets anders geweest zal zijn. De bootsman belt even en we en we varen in snel tempo door; er zijn dolfijnen gespot. Met hulp van Jannie hijs ik me in mijn t-shirt; de zon is hier fel. Door het varen schommelt

de boot niet meer van links naar rechts. Ik knap iets op. Uit m’n ooghoeken zie ik dolfijnen maar het meeste gaat nog langs me heen. Jannie maakt haar eerste foto’s met mijn camera. Na een tijdje gaan we weer in volle vaart verder, een andere boot heeft walvissen gespot.

walvissen!

Als ze in zicht komen kan ik me ook weer oprichten en zelf wat fotograferen. We zitten aan de verkeerde kant van de boot en hebben hoofdzakelijk hoofden van medereizigers in het vizier. Ik mag gaan staan en me aan de buizenconstructie van het dakje vasthouden. Met één hand klik ik een aantal foto’s. Achteraf zijn er nog een paar hele aardige bij. We varen door naar een klein eilandje met watervogels. We dobberen weer even en dat doet mij en mijn maag geen goed. In de verte zijn rotsen te zien. De zee heeft hier een soort grot uitgesleten. Met de boot varen we erdoor.

Het is behoorlijk smal en de golven zijn stevig. De tocht gaat verder, terug door de grot. Het einde van de tocht komt in zicht. Op hoge snelheid varen we nog een uur. De boot wordt zo dicht mogelijk bij het strand gelegd. We betalen de gidsen ter plaatse. Het was een hele mooie tocht, lekker op het water. We hebben weer geboft want we hebben én dolfijnen én walvissen gezien. Een goede tip is hier wel op zijn plaats: neem van te voren een reispilletje in als je snel zeeziek wordt.

Van het strand is het een klein stukje lopen naar het busje van Jose. Hij brengt ons, roodverbrand zoals we inmiddels zijn, naar een lunchrestaurant waar de kanoërs straks ook naar toe gebracht worden.

Het restaurant bestaat alleen uit een dak zodat we weer in de openlucht maar gelukkig wel in de schaduw zitten. We drinken alvast wat en genieten van het uitzicht over het water. Capucijner aapjes kijken nieuwsgierig vanuit de omringende bomen, ze moeten weer op de foto. Het is half drie als Jose de bestelling opneemt, wij nemen alleen soep. De kanoërs arriveren met hun busje. Na de lunch rijd Jose ons terug naar de lodge.

We hebben wat tijd voor ons zelf en pakken alvast een tas in voor de volgende dag. Dan gaan we namelijk met de boot naar Corcovado en kan er maar beperkt bagage mee. We relaxen even op het overdekte zitje bij de tent.

Om 7 uur loopt bijna de hele groep in het donker met het schijnsel van een enkel zaklampje naar het Tilapia-restaurant in Vergel de Punta Mala.

restaurant ligt 10 minuten lopen van onze lodge, volledig afgelegen. Het heeft blijkbaar bestaansrecht doordat ook de tico’s het, meestal in het weekend, weten te vinden. Het ziet er eenvoudig uit, een afdak op palen met lange tafels en wat zwak verlicht. Maar weer een erg vriendelijke bediening. Bij het hoofdgerecht is er keuze uit vis en kip, een keuze die we 's middags door hebben gegeven. De vis is super vers.

Deze is ’s middags nog gevangen door Remco en Kurt in de vijver bij het restaurant. Het eten smaakt weer uitstekend. Het enige andere bezoek dat we zien zijn twee politieagenten op hun normale patrouille. Ze komen wat drinken. Het wandelinkje terug gaat onder de paraplu omdat het wat regent. Om half tien kruipen we in bed.

 

Zaterdag 31 oktober richting Corcovado

 

 

Half 8 bagage op de bus, vertrek half 9. Een aantal reisgenoten moet dringend pinnen. In een stadje stoppen we.

Bij de pinautomaat staat een aardige rij tico’s. Er is hier bereik voor de mobiele telefoons. Jannie voert 2 telefoongesprekjes. Remco en Lotte bellen naar familie om ze te feliciteren met een geboorte; ze zijn oom en tante geworden.

Om 09.40 uur komen we in Sierpa aan. Van hieruit gaat de boot naar Corcovado. We stoppen bij een restaurantje waar ook de aanlegsteiger is.

De bagage wordt van de bus gehaald en gaat in de opslagruimte van het restaurant aan de overzijde van de weg. De bagage die we mee konden/mochten nemen wordt voor een half uurtje in het restaurant geparkeerd. We lopen even naar de supermarkt en halen een paar flessen water. De kassajuffrouw is niet ouder dan 8 jaar. In afwachting van de boot drinken we nog wat.

Jose heeft zijn bus ergens geparkeerd. De komende 3 dagen hoeft hij niet te rijden. Deze dagen gaat hij naar zijn gezin in San Jose. Met het openbaarvervoer (een bus) zo’n 280 km naar San Jose. Om kwart voor 11 vertrekken we met 2 bootjes. De tocht gaat eerst over een vrij brede rivier om daarna een uitstapje te maken naar een smal zijriviertje tussen de steltwortelbomen. We komen weer op een brede rivier die uitmondt in zee. Behendig stuurt onze bootsman het bootje door de branding. Na een kwartiertje op zee, zegt de bootsman dat hij walvissen heeft gezien en draait het bootje richting open zee. Het eerste bootje vaart door. Jannie en ik zitten achterin de boot en krijgen een golf warm zeewater over ons heen. Al snel zien we in de verte walvissen met de kop boven water springen. We varen iets dichterbij. Fotograferen is ook hier weer lastig.

We schommelen in golven die niet extreem, maar wel hoog genoeg zijn om af en toe de horizon uit het zicht te onttrekken. Op het ritme van een opwaartse golf hebben we de mogelijkheid in de verte te kijken. Dan is het gokken waar een walvis boven kan komen. We hebben geluk en zien ze een aantal maal springen. De achtervolging op het eerste bootje wordt ingezet en na anderhalf uur bereiken we gelijktijding het strandje van Punta del Maya. Onze komst is blijkbaar aangekondigd want een aantal medewerkers staat klaar om ons en de bagage uit de boot te helpen. Op onze sandalen waden we een paar meter door het water. We voelen ons wat bezwaard als een oudere man onze bagage wil dragen. Na aan-dringen van zijn kant en met de gedachte dat hij wat extra’s wil verdienen, geven we onze onhandige slappe tas over. Ook wil wil hij de grote grijze zak dragen met daarin onze zware wandelschoenen en halfhoge schoenen. Via het strandje gaat een pad af en toe vrij stijl omhoog. We hebben moeite onze drager bij te houden. De luchtvochtigheid is hier meer dan 93% en het is erg warm. Boven in de tuin zien we de houten bungalowtjes/hutten van de Punta Marenco lodge, waar we 3 nachten verblijven. (www.corcovadozone.com) Iedereen mag z’n huisje uitkiezen. De sleutel zit aan de binnenzijde van de deur.

We zijn op dat moment op een Amerikaanse dame na de enige gasten in deze lodge. We hebben allemaal een huisje met uitzicht op zee. Het huisje is eenvoudig maar wel met een badkamertje met douche en toilet. Er is alleen koud water. Stroom is erg beperkt, deze komt van een generator die op vastgestelde tijden draait. Om 10 uur 's avonds gaat het licht uit, tenminste als je zelf niet voor verlichting hebt gezorgd. Grote horramen zorgen er voor dat er geen insecten binnenkomen. Onder de dakrand en naast de zijwand zijn echter kieren van zeker 15 cm. We besluiten onze klamboe voor het eerst (en laatst) te gebruiken. Muggen zien we niet maar het geeft toch een prettig gevoel. Als huisdiertje hebben we een gekko, een klein hagedisje, dat nu in ieder geval buiten ons bed blijft. De huisjes hebben witte overgordijnen die gekrompen lijken te zijn. Maar dit blijkt speciaal zo gedaan te zijn. Overdag moeten ze opgerold hangen. Het is hier afgelegen en 's nachts loopt er bewaking die zo in een oogopslag kan zien als er iets mis is. De privacy is daarbij wel wat ver te zoeken. Zo’n 5 a 6 meter horraam en zo’n 3 meter gordijn. De Belgen naast ons hebben ‘maar’ kieren van 40 cm. We zitten in de jungle en het heeft wel iets aparts. De huisjes hebben allemaal wel een overdekt terras met 2 stoeltjes. Sommige hebben een hangmat. Om 1 uur hebben we onze lunch in het restaurantje in het hoofdgebouw. Ook van hieruit een mooi uitzicht over zee. De lunch bestaat traditioneel weer uit rijst, maar ditmaal ook toast en jam. We drinken er verfrissende sap met citroensmaak bij. Koffie en thee zou de hele dag hier gratis te verkrijgen zijn.

Het theewater is echter koud en de koffie oud. Bij de bar zijn stopcontacten om je batterijen op te laden. Als onze oplader daar niet goed werkt, biedt de eigenaresse aan, de oplader in hun privevertrek aan te sluiten. (de volgende ochtend krijgen we de accu's opgeladen terug) Na het eten de naaste omgeving verkennen. We lopen het paadje bij het restaurant af om bij een privéstrand te komen. Een enkeling gaat zwemmen. Na een tijdje klimmen we het pad weer omhoog en gaan wat drinken bij het restaurantje. Samen met Jose en Margriet genieten we van de ondergaande zon. Als de zon eenmaal ondergaat is het snel donker, dus we haasten ons terug naar ons huisje waar we de zaklampen halen. Om 7 uur eten we met de hele groep. Om half 10 kruipen zijn we in het huisje, vouwen de gordijnen uit en proberen ze zo gunstig mogelijk achter ons bed te hangen. Uitkleden doen we in de badkamer. In het donker kruipen we onder onze klamboe die we gelukkig ‘s middags al opgehangen en rond het bed geïnstalleerd hebben. De bewaker zit recht voor ons huisje op zo’n 15 meter afstand…..

Het waait en de gordijnen bollen bij tijd en wijlen omhoog. De lucht is vochtig en warm

Daarbij is het hard gaan regenen. Af en toe voelen we wat regendruppels door het horgaas waaien. In Corcovado valt de meeste regen van Costa Rica. Alles wat hier nat wordt, door regen of vochtige lucht, blijft nat. Het geheel is een bijzondere belevenis.

 

Zondag 1 november dagtocht naar Corcovado

 

 

Vandaag gaan we een dagtocht maken naar de natuur rond het parkwachterstation in Corcovado. Het is ruim 2 uur varen dus we moeten vroeg op.

Om kwart voor 6 zitten we aan het ontbijt. Het excursiegeld rekenen we af bij de bar en we lopen naar beneden naar het strandje waar de boot ons oppikt. De boot komt meteen proviand brengen voor de lodge. De werknemers sjouwen zakken met rijst en bonen op hun rug omhoog. Op onze teva’s waden we naar de boot. Onze hoge wandelschoenen proberen we droog te houden in een grijze zak. Net als de cameratas.

We zitten weer achterin, een plaats die ik op verzoek en met algehele toestemming verkregen heb. “Stel dat ik voorin zit en stel dat ik zeeziek wordt en mijn maag moet legen”. Hieraan heeft iedereen genoeg om te visualiseren wat er dan met hen kan gebeuren. Zonder tegenstemmen mag ik achterin zitten. We varen met behoorlijke snelheid over zee, na anderhalf uur zijn we bij het strand waar de ingang van het park is.

Het begint te regenen. Er is een regenboog die minder een boog is dan wij gewend zijn, meer een vlakke streep boven zee.

Omdat het eb is kunnen de boten niet dicht bij het strand komen. We moeten uit de boot en lopen soms kniehoogte door het water. Er liggen wat keien. Iedereen helpt elkaar. Maar goed dat we teva’s aan hebben. Maar het heeft wel iets primitiefs. Als we op het strand aankomen is het harder gaan regenen. We doen eerst de regenjassen aan en de hoes om de cameratas. In de stromende regen proberen de meesten hun wandelschoenen aan te krijgen. Eerst de voeten droog dan sokken en de schoenen aan. Zittend op een boomstronk op het strand steken we om de beurt een voet in de grijze vuilniszak.

We hebben opgevouwen weggooihanddoekjes bij ons (in Nederland gekocht bij de Xenos), die nu goed van pas komen. Iedereen ziet er al een beetje verzopen uit en we moeten nog aan onze tocht door de bush beginnen. Er zijn 2 gidsen mee en er worden 2 groepjes gevormd. De ene gaat in wat hoger tempo en loopt een wat grotere afstand. De andere loopt loopt een wat kortere route. Tweederde van de groep, waaronder wij, kiezen voor het laatste. We willen onderweg ook tijd hebben om te fotograferen.

De bedoeling is 2 uur wandelen, lunchen en weer 2 uur wandelen. De natte teva’s leggen we onder een picknicktafel in de hoop dat ze er straks nog zijn. Niemand wil die dingen nu meeslepen. We lopen nog maar kort als de zon er alweer doorkomt en het droog wordt. Regenjassen weer uit. Het is bloedje heet. Onze route heeft niet veel hoogteverschil en is daardoor goed te lopen. Af en toe stappen we over stenen door een beekje of door het water dat net niet hoger dan de schoen komt. De schoenen zijn goed waterdicht en blijven droog van binnen.

Na een tijdje komen we bij het parkwachterstation dat aan het eind van een kleine landingsbaan van gras ligt. Kleine vliegtuigjes met maximaal 4 personen kunnen hier landen en opstijgen. Als je 's nachts het park in wilt met een gids, dan kun je hier overnachten. Er zijn toiletten en douches. Een man loopt met een motormaaier met een breedte van 40 cm de landingsbaan te maaien.

Hij zwaait vriendelijk. Hij moet nog een paar baantjes….

De gids wijst ons nog enthousiast op een toekan die overvliegt. Uit beleefdheid reageert iedereen en worden er een paar foto’s gemaakt. Die man kan ook niet weten dat in onze lodge de toekans op 3 meter afstand voor ons huisje zitten. We maken een sanitaire stop en er wordt gevraagd of we onze namen met wat gegevens in het gastenboek willen zetten. We zien namen van gasten uit de hele wereld, maar vooral veel Nederlanders. We zetten onze jungletocht voort en zien apen, vogels, (zelfs een soort kalkoen) en hagedissen. Als we stil-staan zien we een spoor gevormd door mieren die slepen met bladeren.

De gids legt uit dat we moeten oppassen omdat dit soldaten zijn die zich tegen indringers

keren. Inderdaad komen de mieren in grote getalen op ons af. We lopen snel door. Uiteindelijk komen we bij de oever van een rivier die we in de verte in zee zien uitmonden. Een kaaiman ligt op de oever. Voorzichtig proberen we dichterbij te komen om hem beter te fotograferen. De gids probeert nog te vertellen dat we zachtjes moeten lopen omdat trillingen de kaaiman verjagen. Hij is banger voor ons dan wij voor hem en hij schiet

het water in. Bij de uitmonding van de rivier staat de andere groep met gids in het water te turen. Er zijn haaien gesignaleerd. De enige die de haaien ziet is de gids. We lopen samen op. Zien nog een paar leguanen en krabbetjes met schelpen op hun rug. We komen aan bij de picknick-tafel waar we ook vertrokken zijn. Onze teva’s liggen er nog. We zijn bijna 3 uur onderweg geweest. Vanuit de boot zijn hier koeltassen naar toegebracht .

De gidsen zetten hier onze lunch klaar en snijden vers fruit. Er is brood, crackers, salade met pasta en ham. We eten zittend op een boomstronk. Alles gaat bijna schoon op. Inmiddels is in overleg met de gidsen besloten na de lunch niet meer op pad te gaan. Ook omdat de bootsman op tijd voor de vloed terug wil zijn. Iedereen vind het zo ook wel genoeg. Door de warmte en luchtvochtigheid is het behoorlijk vermoeiend.

Het water staat gelukkig wat hoger zodat de boot wat dichter bij het strand ligt en instappen makkelijk is. In een behoorlijk tempo wordt koers gezet naar onze lodge. Het is lekker op zee en de golfslag is redelijk. Door de snelheid klapt de boot alleen met de boeg in de golven en zijn er geen schommelende bewegingen. We varen zo’n kleine 2 uur als we het restaurant van onze lodge op de heuvel zien liggen gevolgd door een rijtje huisjes half verscholen in het groen. Voordat we aan land gaan zien we eerst een groepje pelikanen op de rotsen.

Op het strandje worden we opgewacht door een aantal Capucijner aapjes in de bomen die even poseren voor de foto en de film. Montse geeft de gidsen een fooi uit de fooienpot. We slepen ons de heuvel op. In ons huisje hangen we de spullen uit en frissen ons wat op. Vanaf de veranda bekijken en fotograferen we een toekan op zo’n 2,5 meter afstand. We lopen naar de bar, drinken wat en praten na met Erik en Karin. Langzaam druppelt de rest van de groep binnen en samen genieten we van de ondergaande zon. Om 7 uur gaan we aan tafel. De enige andere gast, de Amerikaanse dame, wordt aan onze tafel uitgenodigd. Rond 9 uur lopen we in het aardedonker met alleen het licht van

een klein zaklampje terug naar ons huisje. We schrikken nog even van een bewaker die in het donker langs het pad staat. Hij kan er ook om lachen. Het ritueel van omkleden in de badkamer en in het donker onder de klamboe klimmen volgt.

 

Maandag 2 november dagje vrij te besteden rond de Punta Marenco lodge

 

 

Afgelopen nacht heeft het opnieuw hard geregend. We zijn om 6 uur al op en zitten op onze veranda. Jannie werkt haar dagboek bij en ik fotografeer een vogel die op een toekan lijkt maar de naam toekan niet mag dragen. (Collared Aracari) Vandaag is er weer de keuze uit een aantal activiteiten. Een snorkeltocht naar een eilandje op zo’n 20 km afstand. Je zou niet zeggen dat de afstand zo groot is want we zien het eiland duidelijk liggen van- af onze veranda. Verder kun je onder begeleiding van een gids paardrijden of zelf gaan wandelen naar een riviertje waar je je door een kano kunt laten overzetten om watervallen te bezoeken. Met 8 anderen kiezen we ervoor vandaag onze eigen gang te gaan en in de omgeving te wandelen. We eten om 8 uur. Als ontbijt dit keer geen rijst, maar toast met roerei. De groep bestelt vier keer toast bij. Echt super is het niet, maar je zit hier natuurlijk wel een eind van de bewoonde wereld dus alles moet met de boot aangevoerd worden. Met de beperkte middelen proberen ze toch wat variatie aan te brengen. De snorkelaars hadden al weg moeten zijn, maar vertrokken pas om half negen. Om kwart over negen lopen we naar ons huisje. Onderweg is er openhuis bij Petra en Leonie. Er zit een luiaard voor hun huisje die we allemaal mogen fotograferen. Inmiddels trekt er weer een buitje over. Daarom zitten we eerst weer even op onze veranda en spotten vogels. Als het droog is wandelen we heuvelafwaarts, via het strand richting rivier. Opnieuw een buitje dus de regenjassen weer aan, de hoes om de cameratas.

Op het strand moeten we een beekje oversteken. We komen Lotte en Remco tegen die terugkomen van de rivier, er zijn geen kano’s vandaag. Als we doorlopen gaat het harder regenen en uiteindelijk lopen we in de meest heftige regenbui die ik ooit meegemaakt heb. Het water heeft de smalle paadjes veranderd in snelstromende beekjes. We besluiten terug te gaan. Als we terug op het strand zijn, neemt de regen in heftigheid af. Jassen weer uit; het is er veel te heet. De hoge schoenen zijn van binnen gelukkig drooggebleven, ook al moesten we een paar keer door het water lopen. De cameratas heeft het te verduren gehad en voelt behoorlijk nat aan, ook van binnen. We zoeken wat schelpen en als we even niet opletten worden we door een golf verrast en hebben we het water in onze hoge schoenen staan. Hoe krijgen we die weer droog? Thuis trekken we andere sokken en schoenen aan en hangen en zetten alles te drogen. Onze blouse en broek zijn van sneldrogend materiaal. We houden ze aan, daar drogen ze ook. Om 1 uur moeten we in het restaurant zijn voor de lunch. Rijst, opgeleukt met gebakken kaas en wat koolsla, tomaat en komkommer. Het smaakt uitstekend. De kannen vruchtensap komen weer op tafel.

Na het eten lopen we de andere kant op, de heuvel af naar het strandje waar de boot steeds aanlegt. Onderweg komen we de snorkelaars tegen, die net terugkomen. Ze hebben veel regen gehad, waardoor de wandeling op het eilandje niet doorging. Maar ze hebben wel walvissen, dolfijnen en zelfs kleine haaien gezien. Op het strand komen nog 2 bootjes met gasten aan. Een groep Deense studenten die 4 maanden in Costa Rica zijn om Spaans te leren. We wijzen ze spontaan op de aapjes die in de bomen rond het strandje zitten. Maar 2 uit de hele groep maken een paar foto’s. Ze zijn hier dus duidelijk niet voor de natuur. We fotograferen nog een groepje pelikanen voordat we ons weer de heuvel opslepen. In de bomen boven ons zit een groepje apen ons te bestuderen. Kurt roept dat de luiaard in beweging is gekomen en aan het eten is. We trekken samen nog even een paar foto’s. In het huisje ordenen we de bagage alvast voor morgen. Hangen het muskietennet alvast goed en om half 5 gaan we naar het restaurant om wat te drinken. Bijna de hele groep komt binnendruppelen. De groep Denen kan eerst aan tafel. Om 7 uur is het onze beurt. In hoog tempo krijgt iedereen zijn bord. Met 2 groepen achter elkaar verloopt alles toch goed georganiseerd. Om 9 uur liggen we alweer in bed. Die nacht waait en regent het hard.

 

Dinsdag 3 november reisdag naar Manuel Antonio

 

 

Weer een strak programma voor vertrek. Om 5 uur zijn we al wakker, de maan staat heel laag en ziet er groot uit. We pakken alvast wat spullen, waaronder onze klamboe, in. Vanaf 6 uur wordt het snel lichter. Om half 7 zitten we al aan het ontbijt. De meeste reisgenoten zijn dan al aanwezig.

Het ontbijt bestaat uit pannenkoekjes, geklutst ei en toast. Om 10 over 7 poetsen we onze tanden nog even voordat we de bagage verzamelen.

De dragers komen al vragen of ze kunnen helpen. We laten onze tassen dragen. Om half acht moeten we onderaan de heuvel op het strandje zijn. Daar geven we de drager een fooitje en pakken de tassen in grijze zakken in.

De twee bootjes liggen al te wachten. Als iedereen aan boord is varen we in hoog tempo over zee. Het water is rustig. Het lijkt even of de bootjes een wedstrijdje doen. Ze zoeken de beste plaats om de branding te doorkruisen richting rivier. De rivier is bij de uitmonding breed, het is laag water en er zijn zandbanken. Vissers lopen op borsthoogte in het water en trekken sleepnetten. De ene boot vaart langs de linkeroever, de andere langs de rechteroever.

De bootsman stuurt behendig tussen de vele bomen en takken, die op de rivier drijven, door.Na een kleine anderhalf uur varen kunnen we weer aan land. Jose was er nog niet met het busje dus nog even tijd voor koffie en thee in restaurant Las Vegas. Of een bezoekje aan de supermarkt. Een man probeert op straat kokosnoten te verkopen. Er zitten ara's in de boom tegenover het restaurant. Na een kwartier verschijnt ons busje, de bagage die achte-gelaten was, wordt uit de opslagruimte gehaald en bovenop de bus geworpen.

Als we even onderweg zijn zien we een roestige locomotief als monument uit de tijd dat in Costa Rica nog een trein rondreed. Gerald vraagt om een fotostop en wij lopen mee. Op verzoek vereeuwigen wij hem staand op de loc. Huizen in de omgeving zijn hier gebouw op oude treinstellen. Heel apart.

We maken weer een koffiestop bij een bakker.(Cafe Delicias) De keuze valt dit keer op een chocolade- en melkcake. Om kwart voor twaalf zetten we de reis voort. Ze zijn met de weg bezig. We hobbelen over een stuk zandweg. Na een uurtje stoppen we bij een supermarkt in een stadje. We kopen broodjes, een klein potje jam, water en Fanta. De supermarkt is schuin tegenover het busstation. Een bijzonder figuur met een fluitje in z'n mond staat 'onnodig' het verkeer te regelen. Niet iedereen is hier van gediend, gezien het feit dat hij een paar maal bijna voor zijn sokken gereden wordt. Voordat het echt gebeurd en wij in ons busje moeten stappen maken we hem onsterfelijk door hem op de foto en film te zetten.

We rijden het toeristische Manuel Antonio binnen. We passeren een restaurant dat in een treinstel gesitueerd is. Een ander zelfs in de body van een Herculesvliegtuig. (http://www.costaverde.com/avion01.htm)

Ons hotel, cabinas Los Almendros (http://www.almendroshotel.com/) ligt in een zijstraatje. 200 honderd meter naar het zuiden ligt het strand, een paar honderd meter de andere kant op de ingang van Nationaal park Manuel Antonio. De kamers liggen allemaal op de begane grond.

Voor de kamer staan 2 stoelen. Verder heeft het hotel een restaurant met bar en een zwembadje. We grabbelen onze sleutel, zetten de bagage op de kamer en hangen onze wandelschoenen buiten te drogen. Het is een ruime schone kamer. De enige eigenaardigheid is de elektrische douchekop. Elektriciteitsdraadjes op de douchekop zijn in Nederland niet toegestaan. Je stelt eerst de temperatuur in en zet daarna het water aan.

Doe je dit in omgekeerde volgorde dan loop je het risico dat je een schok krijgt. Voor onze kamer eten we ons broodje op. We verkennen het straatje richting strand. Onderweg komen we een man tegen die ons verteld dat verderop een groepje aapjes aan het eten is. We lopen door en zien bij een restaurantje anex internetcafé de Duitse eigenaar de aapjes voeren.(backpackers Paradise Costa Linda) Hij voert ze nog wat extra zodat we ze goed kunnen filmen en fotograferen. We sturen meteen een aantal mailtjes. Verder richting strand. Daar krijgen we meteen strandstoelen aangeboden. Daar is het nog te vroeg voor en we lopen even langs het strand om daarna wat souvenierswinkeltjes te bekijken. Mooie spullen, maar veel van hetzelfde en behoorlijk aan de prijs. Terug in het hotel nemen we een duik in het zwembad.

Er dobberen nog een paar van onze groep rond. We praten nog wat na over de vakantie en de lodge van gisteren. Om 7 uur lopen we, met 5 anderen, weer richting strand om bij een restaurant te gaan eten. Om kwart over 10 zijn we terug op onze kamer.

 

Woensdag 4 november Nationaal Park Manuel Antonio

 

 

Om ongeveer half 8 zitten we aan het ontbijt. Er is een uitgebreide keuze. Koffie en thee is onbeperkt te halen. Vandaag is vrij te besteden, maar de meesten gaan naar het Nationaal Park. (let op ’s maandags gesloten) Drie gaan er walvissen spotten. Om iets over half 9 wandelen we de 200 meter naar de ingang van het park. We komen langs een paar kunststalletjes. Bij de ingang staat een aantal gidsen te wachten op klanten. Op heel veel plaatsen in Costa Rica kun je een gids inhuren. Het kost wel wat, maar daartegenover krijg je wel het nodige te zien met de bijbehorende informatie.

Al voor we ons kaartje a $10 dollar per persoon kopen zien we de eerste luiaard al zitten.

Het eerste stuk van de wandeling gaat over een weggetje. Er graast een ree in de berm. Een aantal keer zien we een gids met een paar toeristen staan. Dat heeft een paar voordelen: ten eerste wijst hij naar een plek waar iets te zien is. (of zijn verrekijker wijst in die richting) en ten tweede kun je, als je daar ook een foto gaat nemen, even meeluisteren naar zijn verhaal. Verderop splitst de weg en kun je verschillende routes lopen. Wij gaan rechts richting sendero Punta Catedral, volgens de kaart een lusje van 1,4 km. Eerst langs het strand, een hagedis zit op een tak in de zon. De tocht gaat verder via een smal paadje door het bos. We zien voor de 2e keer een reuzenmarmot maar krijgen hem niet (goed) op de foto. We snappen langzamerhand waarom deze route de naam Catedral heeft. Het pad loopt hier en daar behoorlijk stijl omhoog. Het is er heel stil, we komen geen andere bezoekers tegen. Af en toe hebben we uitzicht op de zee beneden ons.

We ruiken de apen voordat we ze zien. Het groepje zit dichtbij en een leider schreeuwt stevig tegen ons.

Ik maak snel een foto en we lopen door zonder om te kijken. De natuur is hier heel mooi. We horen een beekje kabbelen en zien opeens een vijftal wasbeertjes drinken. Ze verschuilen zich een beetje tussen de bladeren maar we wachten en volgen ze geduldig om ze te fotograferen en te filmen.

Het pad loopt naar beneden en we komen voor het eerst een bezoeker tegen. Een Amerikaan die het ook allemaal erg mooi vind. Onderaan komen we weer bij een strandje. Een leguaan ligt dwars over ons smalle voetpad. We maken een omtrekkende beweging…. Het is er bloedje heet. (de gemiddelde jaartemperatuur is 27 graden) We lopen half onder de bomen half op het strand. We komen de 2K’s tegen die aan het zonnen en zwemmen zijn.

Het rondje is bijna volgemaakt. We overwegen even of we nog een route gaan lopen. We hebben al een pittig tochtje achter de rug en ook omdat het warm is gaan we richting hotel.(we zijn dan al 4 uur onderweg) Onderweg zien we mooie bloemen en een paar keer apen.Net buiten het park kopen we een paar souvenirs. We eten wat bij het hotel en trekken wat baantjes in het zwembad. We delen onze ervaringen met een aantal reisgenoten. De 3 walvissenspotters hebben niet veel gezien. Twee zijn er zeeziek geworden. Koos heeft het uitstekend naar zijn zin gehad, lekker zeilen op een catamaran en lekker eten. We douchen op ons gemak en pakken de tassen opnieuw in. Spullen die we niet meer nodig hebben gaan in een tas. De Imperialgirls mogen even het heilige der heilige betreden. Met z'n vieren mogen ze op de imperial van de bus zitten om een foto te laten maken.

We lopen weer even naar 'onze' Duitser van het internetcafé. We versturen een paar mailtjes en drinken nog wat ‘omdat die man zo aardig is’. Als we terug zijn bij het hotel zitten we nog even lekker voor onze kamer. Om half 7 eten we met z’n allen in het

restaurant van het hotel. Vanavond is de bonte avond. Geen idee wat we ons daarbij moeten voorstellen.

We drinken ons met een Pina Colada wat moed in. Voor de zekerheid nemen we er één extra. Petra en Leonie hadden de tafels klaargezet. De reis- genoten worden verdeeld in 3 groepjes. Het geheel speelt zich af op het terras bij het zwembad. Vanaf dag één bleken ze opvallende en bijzondere zaken die voorgevallen waren genoteerd te hebben. Daarover stelden ze maar liefst 80 vragen. Er wordt heel wat afgelachen.

Margriet en Jose hebben het Oeleboelespel bedacht. Lekker flauw maar wel leuk om even te zien. Een aantal deelnemers probeert om de beurt zoveel mogelijk spekjes in de mond te houden onder het uitstoten van de kreet Oeleboele.

Jose, onze chauffeur, organiseert nog een spelletje spijkerpoepen. Inmiddels is het 11 uur en iedereen wil wel naar bed. Het vragenspelletje van Montse wordt naar de volgende dag geschoven.

 

Donderdag 5 november terug naar San Jose

 

 

Om half 6 staan we op en pakken de rest van de bagage in. Om half 8 hijsen we de tassen op de bus. Er is genoeg tijd om rustig te ontbijten want om half 9 rijden we pas weg. We rijden al een klein kwartiertje als iemand erachter komt dat hij zijn paspoort en wat geld in de badkamer heeft laten liggen. Onze chauffeur belt eerst met het hotel. De zaken zijn gevonden en we keren terug. Halverwege komen we de eigenaar van het hotel tegen

 

die ons achterna is gereden. Onder dankzegging worden de spullen in ontvangst genomen.

De bedoeling is om half 11 even koffie te drinken. We rijden echter in een stilstaande file. Verderop is de weg gedeeltelijk geblokkeerd door een kleine aardverschuiving. Een dame uit de groep moet absoluut een sanitaire stop maken, dan maar in de bosjes. Als ze aan de overkant van de weg is gaat het verkeer weer rijden en moet ze terugkomen. De nood is hoog en er wordt een benzinestation aangedaan. Opgelucht wordt de reis vervolgd. Na een kwartiertje de geplande stop. Voor de brug kunnen we uit het busje stappen. We lopen over de brug en kijken naar krokodillen op de oever.

Waarschijnlijk is dit een bekende toeristische plek, want naast het restaurantje zijn een paar winkeltjes. We kopen er een neusbeertje van hout. Koffie, thee en koek zijn vers. Om 10 voor half 12 zitten we weer in de bus. Montse, onze reisbegeleidster, heeft nog een kleine quiz met 10 vragen voorbereid. Er zijn 2 prijsjes. We lopen wat achter op het tijdschema, dus de lunchstop moet een korte worden.

In een groot restaurant (Delicias del Maiz) aan de weg La Garita- San Jose eten we in

een half uur soep en tortilla’s. De parkeerwacht begeleidt ons bij het oversteken van de straat. Er komt geen verkeer aan…. Na 3 kwartier zijn we bij het hotel waar we ook aan het begin van de rondreis overnacht hebben. We krijgen dezelfde kamers, waar we gauw de bagage neerzetten. Iedereen wil nog even de stad in om wat inkopen te doen. We zoeken de winkels op waar we aan het begin van de reis wat souveniers hebben gezien. Het is pas 4 november, maar er is al veel Kerstversiering. We slenteren door een bazaar, een overdekte markt. We maken een foto van een beeldengroep en proberen te achterhalen waarvoor dit monument is. We vragen een beveiliger van de naastgelegen bank. Met zijn engels en mijn spaans komen we er echter niet uit. Een jong stelletje weet te vertellen dat het gaat om de eerste landarbeiders/ koffieboeren die o.a. San Jose hebben gesticht. We keren terug naar het hotel en frissen ons wat op. Om half 7 zitten we weer klaar bij het zwembad om in de stad te gaan eten. Met een aantal taxi’s gaan we naar het bekende restaurant dat weer helemaal volzit. Het eten is uitstekend. We zien een groot aantal bekenden het pand verlaten; de groep Deense studenten. Op de terugweg hebben we een taxichauffeur die ons hotel niet kent. We rijden er toch zo naar toe! Om iets over half 10 zijn we bij hotel en gaan direct naar onze kamer.

 

6 november vlucht van San Jose via Houston terug naar Nederland

 

 

De hele vakantie zijn we zelf steeds vroeg wakker geworden, maar deze dag is afzien. Om 5 uur moet de bagage op de bus. Voor die tijd is er gele- genheid om een kleinigheid te eten. Op dit tijdstip is er natuurlijk nog geen personeel beschikbaar, maar Montse heeft geregeld dat er ’s avonds al wat is klaargezet.

Koffie, thee, brood, toast, jam. Een aantal maakt van deze gelegenheid gebruik om snel iets naar binnen te werken. Onderweg naar het vliegveld

vliegveld Houston

krijgen we van Montse allemaal een klein afscheidscadeautje. Een zakje echte Costaricaanse koffie. Om half zes komen we bij het vliegveld aan. Met weemoed wordt afscheid genomen van Jose, onze chauffeur. We betalen de vertrekbelasting, vullen wat papieren in en gaan inchecken. Montse, die zelf die ochtend doorreist naar Argentinië voor haar volgende rondreis, blijft in de buurt voor het geval er nog hulp nodig is. We kunnen voor beide vluchten een plaats naast elkaar regelen. Na de veiligheidscheck, drinken we nog wat. Als het tijd is om aan boord te gaan, nemen we allemaal hartelijk afscheid van Montse. Rond acht uur in de ochtend vertrekken we.

Boven Nicaragua gaan we wat extra hoog vliegen omdat er een tropische storm over dat land trekt. In Houston is het ditmaal rustig bij de immigratiedienst. In tegenstelling tot de heenweg hebben we een vriendelijke man, die zoals gebruikelijk stempelt dat het een lieve lust is. We gaan opnieuw op de foto en ook moeten er weer vingerafdrukken genomen (gescand) worden. Ik vraag of hij de historie van alle oude foto’s kan zien. Dat is niet het geval, alleen die van het laatste bezoek. Alleen met speciale autorisatie kunnen alle foto’s bekeken worden. Om 11 uur checken we in. De bagage is doorgelabeld. Via de douane naar de transithal, maar niet voordat we aan een grondig onderzoek zijn onderworpen.

Riemen af, schoenen uit. Zelfs alle ritsen van de cameratas moeten open. De memory- en usb-sticks moeten uit het zakje gehaald worden. M’n borstzakjes, die inderdaad wat uitpuilen van de reispapieren, moeten leeggehaald worden. De videocamera gaat nog een keer zonder tas door de scan. Het is inmiddels twaalf uur. We slenteren door de winkeltjes, eten en drinken wat terwijl we af en toe een reisgenoot tegenkomen. Om drie uur zijn we bij de gate. Om tien voor vier staat het vertrek gepland. Maar het vliegtuig uit Amsterdam heeft vertraging. We vertrekken uiteindelijk pas om kwart voor vijf. Om half zes gaat de zon onder en kleurt de horizon fel rood. Tot aan Nederland blijft het helder. Zo hebben we de hele vlucht zicht op de steden en dorpen onder ons. In tegenstelling tot voorgaande vluchten kunnen we de slaap niet vatten en kijken wat films. Het vliegtuig is voor zo’n 40% leeg, wij hebben een extra lege plaats. Achter ons zit maar 1 persoon zodat de rugleuningen makkelijk achterovergezet kunnen worden.

 

Zaterdag 7 november weer in Nederland

 

 

Voor de kust bij IJmuiden zien we een groot aantal schepen voor anker liggen voordat het zicht beperkt wordt voor de laaghangende bewolking.

Het regent! We zijn weer thuis. Bij de bagageband nemen we afscheid van onze groepsgenoten. We worden opgehaald door onze kids. Na een Nederlandse capuccino (thee voor de dames) met saucijzenbroodje gaan we huiswaarts.

 

We hebben een geweldige reis gehad, waar we nog steeds met veel plezier op terugkijken.

In dit verslag zijn maar enkele foto's opgenomen. Wil je meer zien van deze reis, o.a. van de dieren die we gezien hebben, kijk dan in het fotoreisverslag Costa Rica