Praag en omstreken 2014

 

 

 

Een reisverslag van een weekje Praag en omstreken. Met onder andere een bezoek aan de plaatsen Kutna Hora en Terezin.

 

We maakten deze reis in de periode 7 september tm. 14 september 2014.

Door op de foto's in het verslag te klikken kun je ze groter bekijken. Hou er rekening mee dat de in het verslag genoemde openingstijden en prijzen gebaseerd zijn op onze ervaringen in 2014.

Heb je vragen over het verslag en/of foto's stuur mij dan gerust een e-mail, info@arievanhensbergen.nl

 

7 september Ede- Praag 830 km.

 

 

Om 6 uur slaat de wekkerradio aan en worden we gewekt door de klanken van Dotan’s ‘home’. Uit de radio schettert ‘Coming home now’.

Niet echt passend omdat we op het punt staan te vertrekken. De reistas staat al ingepakt klaar. Lunchpakketten zijn gisteravond al samengesteld. We eten een broodje, zetten de tassen in de auto en vertrekken om zoon en schoondochter op te pikken.

Met hun spullen erbij zit de kofferbak aardig vol. Om 07.15 uur rijden we bij hen weg.

 

We gaan naar camping Sokol Praha www.campingsokol.cz in een buitenwijk van Praag. Via Vacansoleil hebben we een stacaravan geboekt net buiten het hoogseizoen. De kinderen in Tsjechië zijn net weer een weekje naar school. Natuurlijk kun je met het vliegtuig naar Praag, maar dan heb je minder vrijheid om buiten Praag te kijken. Daarom gaan we met de auto.

De route gaat globaal via Arnhem, Oberhausen, Dortmund, Kassel Leipzig, Dresden naar Praag.

 

Traditioneel als we door Duitsland rijden is een koffiestop na ongeveer twee uur en een kwartier. Kaffee mit kuchen. We nemen er ruim de tijd voor.

De reis gaat heel voorspoedig, het is zondag en dat betekent geen vrachtverkeer op de snelwegen in Duitsland.

Het wordt zo langzaam aan tijd om een tankstop te maken. Op de ANWB kaart staan tankstations ingetekend, maar op de plek waar er een zou moeten zijn zien we niets.

Als het lampje van de benzinemeter langzaam verkleurd van geel naar rood besluiten we even van de snelweg af te gaan. Op een paar minuten rijden zien we een tankstation. Nog geen 15 minuten later rijden we weer op de snelweg.

Ook in de buurt van Leipzig en Dresden is het rustig op de weg. We maken nog even een stop om de broodjes op te eten. Op het laatste stuk richting Tsjechische grens is het helemaal rustig. Even niet vergeten een tolvignet bij de grens aan te schaffen. Een groot bord ‘Maut’ herinnert er nog even aan. Op een parkeerplaats staat een houten gebouwtje waar je een vignet kunt kopen. € 12,00 voor 10 dagen. Volgens de ANWB informatie wordt er soms € 4,50 administratiekosten geheven. Dit was bij ons niet het geval. Bijna ongemerkt gaan we de grens over. Er is geen grenspost meer, er staat alleen een bord ‘Tsjechië’.

Na een stukje snelweg en een paar tunnels rijden we door de heuvels. Op een rotonde gaan we richting Praag. Heel apart omdat we namelijk bijna helemaal rond moeten en voor ons gevoel terug gaan in de richting van waar we gekomen zijn. Dit is ook zo, maar wij kwamen een heuvel af en gaan nu verder naar beneden. Mogelijk heeft hier vroeger een scherpe haarspeldbocht gezeten. We rijden weer op een stukje snelweg en zien Praag al liggen. De TomTom wijst ons de juiste afslag. Het laatste stuk gaat over een regionale weg en door twee dorpjes. We zijn het niet gewend, maar er zitten gaten in de weg.

In de bebouwde kom rijden de Tsjechen precies 50 km. Niet zo verwonderlijk want er staan om de haverklap flitspalen.

Omdat de camping geen huisnummerr heeft, hebben wij de geadviseerde GPS coördinaten in de TomTom ingevoerd. Op de plek ‘bestemming bereikt’ zien we echter alleen een weiland. Tegenover ligt een golfbaan. Op de parkeerplaats aan een Tsjech, die prima Engels spreekt, de camping gevraagd. Hij kent de camping niet, maar via internet op zijn mobiel zoekt hij het op. De camping zou slechts een paar honderd meter terugrijden moeten liggen. Gevonden, het verwijsbordje blijkt een eind een zijweg rechts in te staan. Terwijl volgens de GPS de camping links van de weg moest liggen. Zoals een wijs man al zei: “kijk je links dan zie je rechts niets’.

Even voor 16.00 uur rijden we de camping op en stoppen bij de receptie. De deur is gesloten en op de deur prijkt een briefje met de openingstijden;

‘s middags geopend van 14.00 tot 18.00 uur. Hmmm. We worden verwezen naar het restaurantje tegenover de receptie. De receptioniste blijkt een sanitaire stop te maken. Moet ook gebeuren. Als snel verschijnt een Tsjechische dame met bril en gebreid mutsje, Veronica. Vriendelijk en professioneel verstrekt ze ons de nodige informatie. Een 2e sleutel? Geen probleem. We krijgen per stel een plattegrondje van Praag met op de achterzijde de metro-, bus- en tramlijnen. Nadat ze op een kaartje onze caravan heeft aangewezen rijden we door. Het blijkt een vrijwel nieuwe stacaravan te zijn. De inrichting was daardoor denk ik nog niet geheel compleet…

De camping is niet heel groot. Er loopt een weggetje zeg maar in de vorm van een atletiekbaan. Aan de buitenzijde staan de stacaravans. Totaal zo’n stuk of 50. Op het middenterrein, doorsneden door een kiezelweggetje, is ruimte voor Kampers, tenten en toercaravans. Een receptie, een klein kampwinkeltje en een restaurant, ook met afhaalmogelijkheden. Buiten het hoogseizoen is het aanbod in het winkeltje beperkt, maar wel elke dag verse broodjes. Overigens is er op nog geen 7 minuten rijden een grote supermarkt, Albert. (een AH).

 

We laden de auto uit en verdelen de slaapplaatsen. De bedden zijn voor onze komst al opgemaakt. Daarna gaan we naar het restaurant voor een drankje op het terras.

Na het drankje blijkt iedereen wel trek te hebben. We krijgen een uitgebreide kaart (ook in het Engels) . De gerechten zijn verrassend smakelijk. Lekker om zo op een terrasje te kunnen zitten in september. Als je dan na 4x hoofdgerecht, 4x dessert en 4 drankjes, € 53,50 inclusief fooi betaald, dan is dat wel even wennen. Na het eten lopen we nog een stukje langs een meertje tegenover de camping. Er is een parkje en aan de rand liggen nog twee restaurants. Omdat het donker wordt gaan we terug naar de caravan. Daar drinken we nog een kopje koffie en thee en gaan allemaal vroeg naar bed.

 

 

Maandag 8 september Praag

 

Ervaring leert dat als je op een camping verse warme broodjes wil hebben dat je er op tijd bij moet zijn. Om 8 uur gaat het winkeltje open. Omdat ik toch altijd vroeg wakker ben ga ik ze even halen nadat ik het koffieapparaat heb aangezet.

Omdat we al afgesproken hebben vandaag naar Praag te gaan, koop ik bij de receptie meteen 4 dagkaarten voor het openbaarvervoer. Lekker makkelijk.

Voor € 4,10 per persoon (omgerekend) kun je 24 uur gebruik maken van trein, bus, metro en tram. Als ik thuiskom zijn de overige familieleden aan het wakker worden. De broodjes en als bonus een soort Berlinnerbollen worden in een vlot tempo verorberd. Rond 09.50 uur gaan we op pad. Er zijn verschillende mogelijkheden om het centrum te bereiken. Met de lijnbus, rijdt om de 30 minuten, doet er vrij lang over en je moet een keer overstappen.

Met de trein, ongeveer 15 tot minuten lopen naar het treinstation. Vanaf de camping gaat ook een aantal keer een gratis pendelbusje naar het station.

Wij maken de keuze om met de metro te gaan. Eerst met de auto naar een Park & Ride station. Ongeveer 10 minuten rijden. Grote parkeerplaatsen waar je voor ongeveer € 3,50 de hele dag kunt staan. Het is het eindpunt van metrolijn A. Dat maakt het voor ons een stuk makkelijker. Je kunt maar één kant op, namelijk richting centrum. Deze lijnt rijdt ongeveer om de 4 minuten. Als voorbereiding heb ik thuis al een aantal bezienswaardigheden op een rijtje gezet compleet met adressen en uitstappunten van metro of tram.

In overleg gaan we vandaag stadswandeling nummer 1 maken uit de ANWB stedengids. Zelf zijn we al een keer eerder 2 dagen in Praag geweest, voor de rest van de familie is het nieuw. Met de metro komen we vlak bij het startpunt van de route. Buiten zien we het monument met borstbeeld van Jan Palach. Vandaar gaat het de Joodse wijk in. Ondanks dat het net 10.15 uur is, staan er al lange rijen toeristen voor de ingang van het Joodse kerkhof. Wij slaan het over en krijgen aan de achterzijde een beperkt zicht op het kerkhof dat boven de souvenirstalletjes ligt. Beetje vreemd gezicht. Maar de locatie van de standjes is met zorg gekozen. Alle toeristen die het kerkhof bezoeken komen namelijk uit het poortje aan de achterzijde en lopen zo min of meer automatisch langs de standjes. Een wijk met mooi versierde oude gebouwen die na een tijdje wel allemaal op elkaar beginnen te lijken. Een paar smalle straatjes en een monumentje verder komen we uit op een winkelstraat. Een paar straatartiesten vertonen hun zwevende kunsten. Een man met 2 slangen om zijn nek lokt voornamelijk vrouwen om met de slangen op de foto te gaan. Geen klandizie voor hem. Een aantal musea zijn hier kort bij elkaar gelegen. Het martelmuseum en chocolademuseum vormen een groot contrast. In de winkel een ruime keuze uit (Belgische hm? ) chocolade. Je kunt er ook koffie drinken. Verwonderlijk zijn de penissen van chocolade die in diverse afmetingen tussen de chocoladekransjes staan. Misschien nog meer verwonderlijk de opgewonden reacties van voornamelijk vrouwelijke bezoekers, die massaal, deze kunst met hun mobieltje vastleggen. Puur of melk, maar allemaal op hun hoogtepunt en daarom voorzien van een sliert witte chocolade.

Bijzonder….. onsmakelijk. Verderop een klein winkeltje/museum met in de etalage de naam madam Tussaud. Het entreebedrag is niet hoog, dus gezien de uitstraling zijn er mogelijk wel wassenbeelden te zien, maar heeft het niets met madam Tussaud te maken. Iets verderop aan de andere zijde van de straat een brede blinkende gevel (Greve) Dit lijkt meer op een wassenbeeldenmuseum. Louise de Funes staat pontificaal in de hal. Verderop staat Nicolas Cage. We zijn nog de ANWB route aan het volgen, dus misschien iets voor de volgende keer. De kruittoren bekijken we van een afstandje. En dan komen we net buiten de winkelstraat. Daar zien we bij een bedrijf twee enorme deuren vol met tientallen dezelfde mannenhoofden in koper. Iets verderop een uitnodigend terrasje bij een zaak die Cafe-Cafe heet.

https://www.facebook.com/cafecafeprague Gratis Wifi, dus de mobieltjes minus die van mij (geen smartphone) komen boven tafel. De zaak heeft grote openslaande ramen en van binnenuit klinkt aangename rustige muziek. Op een aantal bankjes vlak voor het terras zitten een aantal mensen te lezen of gebruik te maken van de Wifi. Lunchtime. Ook hier weer prima eten. Kaart en bediening ook in het Engels. De koffie doet de naam van het restaurant eer aan. Bijna verstoot de cappuccino die van ‘Koffie&Koffie” uit Ede http://www.koffie-en-koffie.nl/ van de 2e plaats in mijn persoonlijke ranking. Het wordt uiteindelijk een gedeelde 2e plaats. De 1e plaats blijft de cappuccino van een bakkerij in Turrialba Costa Rica.

 

We vervolgen onze wandeling en komen langs de Karelsbrug (Karlův most) over de Moldau. Hij ligt niet op de route, maar het is wel een mooie gelegenheid om hem alvast een keer te bezoeken. Rustig lopen we een keer heen en weer. De brug moet je een keer gezien hebben als je Praag bezoekt als is het alleen maar om je te verwonderen over het grote aantal toeristen. Zelfs nu we buiten het hoogseizoen zijn. We vervolgen onze wandeling en gaan de straat tegenover de brug in. Net als overal ter wereld verkopen de souvenirstalletjes bijna allemaal hetzelfde. We zien hier zelfs trekpoppen van Poetin en Obama. Via het plein met de klok loopt de route verder. Het mooie weer nodigt uit tot het eten van een ijsje. Sommige kiezen voor een opgerolde wafel. Na even lekker op een bankje te hebben gezeten gaat het richting Joodse wijk, naar het metrostation. We besluiten weer richting camping te gaan. In de metro zijn we het er over eens dat de wandeling tegenviel op een enkel interessant punt na.

Bij de Park & Ride nog even een komisch momentje. Met z’n vieren staan we de parkeerautomaat te bestuderen. Er staat veel tekst op en een aantal grote drukknoppen waarvan er 4 zijn genummerd. Hier geen tekst in het Engels. We vragen de parkeerwacht in het hokje hoe het werkt, de vriendelijke jongeman loopt mee en we geven hem het kaartje en de 100 kronen munt. Binnen 3 seconden drukt hij op de knoppen 1, 2, 3, en 4. In de tussentijd heeft hij het kaartje voor de scanner gehouden en de munt ingeworpen. Alle 4 stonden we erbij en keken erna, maar na welke knop heeft hij nu gescand of de munt ingeworpen……? Lachen, we zien het de volgende keer wel weer. Op weg naar de camping rijden we nog even langs de supermarkt (Albert) Het blijkt een AH te zijn, heel herkenbaar.

 

Het weer is lekker en we zitten nog even in het zonnetje op ons kleine terrasje voordat we uit eten gaan.

We kiezen een van de restaurants waar we gisteren langs gekomen zijn. Al Mulino, inderdaad de molen. Het gebouw is een oude watermolen geweest. Het is volledig gerestaureerd maar van binnen niet herkenbaar als molen. Als we hier om 19.00 uur binnenstappen, lijkt het helemaal vol te zitten. En dat op de maandagavond. Maar er is nog een tafeltje voor vier. De tafeltjes staan wel wat dicht bij elkaar, maar zo kunnen we ook goed de gerechten op de andere tafels bestuderen. Veel vlees en vis. Het ziet er allemaal lekker uit. De kaart is uitgebreid en gelukkig ook in het Engels vertaald. Iedereen kiest wat anders. Het blijkt dat het restaurant in een afgescheiden gedeelte van het beekje onder voormalige molen vissen houdt. Die blijven zo lekker vers.

Als het nog dampende eten voor ons staat bewonderen we eerst de mooi opgemaakte borden. Onder goedkeurend gemompel genieten we van het eten. Als de rekening komt geven we er een goede fooi bij. Dit alles maakt voor 4 x hoofdgerecht, 4x dessert , 2 sapjes en 4x 0,5 liter bier € 67,-.

In 7 minuten lopen we terug naar de stacaravan. Zo’n dagje slenteren maakt moe. Om 22.30 uur ligt iedereen in bed.

 

 

Dinsdag 9 september Kutna Hora

 

Hetzelfde ochtendritueel. 08.15 uur koffie maken en broodjes halen.

Vandaag staat een bezoek aan het stadje Kutna Hora op het programma. Het ligt ongeveer 70 km ten Oosten van Praag. Het historisch stadscentrum met o.a. de vele kerken is een echte bezienswaardigheid en vooral naar de ‘bottenkapel’ zijn we nieuwsgierig. We gaan met de auto en willen binnendoor rijden om zo nog wat van het land(schap) te zien. Eerst nog even tanken onderweg. Tsjechië heeft nog geen euro en dat is wel te merken ook. Omgerekend betalen we € 1,33 per liter, heel wat anders dan de € 1,69 die we voor vertrek betaalden in Nederland. Dat binnendoor rijden valt nog wel mee, want buiten de snelweg hebben we alleen de keus uit een 90 km weg. Deze loopt door een aantal dorpjes waar je dan weer 50 km of 30 km mag rijden. Opletten geblazen, want ze zijn hier gek op flitspalen. De Tsjechen houden zich dan ook goed aan de snelheid hier. Stukken van de weg hebben dringend een opknapbeurt nodig. Ogen op de weg houden want er kunnen zomaar fikse gaten inzitten. Als je geluk hebt staat er een oranje pilonnetje bij.

De 90 km weg is aardig breed, dat is ook wel nodig gezien de rijstijl die we hier tegengekomen zijn. De meeste Tsjechen willen je namelijk graag inhalen, ook al rijd je met dezelfde snelheid als hen. Ze kunnen vele kilometers achter je rijden, je dan opeens inhalen, om daarna in een iets langzamer tempo weer voor je te blijven hangen. Dat inhalen doen ze ook gerust in een bocht of heuvel op. Er wordt dan van je verwacht dat jij zover mogelijk uitwijkt naar de berm.

Dat is op zich niet zo erg, zolang je maar geen gat in het wegdek tegenkomt, want uitwijken is dan niet meer mogelijk.

 

Als we bij het stadje zijn, volgen we bordjes centrum, de heuvel op. Boven zien we een kerk met heel veel torentjes. Tijd om een parkeerplaats te zoeken. Het is hier rustig. Maar naar het eerste bordje P zien we geen aanduiding meer. Omdat we niet te ver willen lopen, draaien we om en van deze kant zien we een verwijzing naar een parkeergarage. Via een slagboom rijden we een gebouw binnen. We zijn in een grote hoge nieuwe hal die buiten ons helemaal leeg is. Misschien een hele dure parkeerplaats? Even op de automaat kijken. Voor omgerekend € 0,30 per uur durven we hem hier wel te laten staan. Door een onlangs opnieuw aangelegd park lopen we naar de bijzondere kerk. Het is er nog redelijk rustig dus een goede kans om de Cathedral of St. Barbara van binnen te bekijken. Na het betalen van de entree bewonderen we de kerk. Zeker een bezoekje waard.

Als we weer buiten staan zien we aan de rechterhand een kleine wijngaard. Het stalletje bij de ingang is nog gesloten. Normaal wordt hier wijn verkocht. Aan dezelfde kant kun je ook een klein wat verborgen trapje op. Je komt dan op een plateau met uitzicht op de kerk en uitzicht over het dal. Verder gaat het langs de stadsmuur met beeldengalerij. We hebben best zin om even wat te drinken. Op een hoekje staan wat picknicktafels voor een restaurantje, . Restaurace Kometa. Het is ongeveer kwart voor twaalf. Dus je zou zeggen dat het restaurant zich opmaakt voor de lunch. Als we eerst naar het toilet gaan, blijken een aantal medewerkers zelf te gaan lunchen. Er loopt nog een mannelijke persoon in de bediening. Omdat hij zich niet buiten laat zien ga ik even naar binnen om te kijken of ik soms binnen moet bestellen. Chagrijnig stuurt hij me naar buiten. Voordat hij bij ons is, vult het terras zich met Duitse studenten. Wij besluiten alleen wat te drinken. De Duitsers willen eten en drinken. Dat maakt de stemming van de medewerker er niet beter op. Als hij de drankjes bij hen komt brengen, zet hij alles bij elkaar op tafel. Pak zelf maar wat je besteld hebt. Toiletten zijn aardig schoon, maar de deuren konden niet op slot. De prijs van de drankjes was daarentegen weer aangenaam. Wij betaalden € 6,10 voor 4 drankjes (2 sapjes, Cappuccino en espresso) De smaak was aardig. Dus een goedkope plaats om je dorst te lessen als je het gedrag van de ober tenminste voor lief neemt. Overigens zag het er binnen nogal gedateerd uit, maar dat zegt niets over de kwaliteit van het eten. Op pad voor de rest van het historische stadje. Dan komen we op een groot plein met een soort VVV. Omdat we trek hebben gaan we weer even op een terrasje zitten bij ‘Kofeinlove’. Ze hebben er wat streekgerechten ondermeer de Tsjechische pannenkoeken.

Ze smaken prima en de bediening is goed. Alleen de etalage kan wel een schoonmaakbeurtje gebruiken. Ze branden zelf koffie.

Bij de VVV krijgen we een gratis plattegrondje van het stadje met de vele bezienswaardigheden. We vragen direct even waar de knokkelkapel is. Die blijkt een aantal kilometers buiten het centrum te liggen.

Na een bezoekje aan een kerk, Church of Saint James, entree bestaat uit een vrijwillige bijdrage, en het uitzichtpunt met een blik op Cathedral of St. Barbara, een wandeling terug naar de auto. Een soort waterput, Gothic Stone Fountain, waar via een luikje in de deur kunstwerken te zien zijn. In de TomTom geven we het adres van de knokkelkerk in. Toch een klein kwartiertje rijden naar Sedlec. De straten rond de kapel staan vol met auto’s dus op zoek naar een andere parkeer-plaats. We parkeren iets verder weg tegenover de kathedraal, die we ook nog willen bezoeken. (let op: een gedeelte van de parkeerplaats is gereserveerd voor bezoekers van een café/ restaurant)

Vandaar is het een kleine 10 minuten lopen naar de Ossuary / Kostnice (Bone Church)kapel die te bereiken is via het kerkhof. Church of All Saints http://www.sedlecossuary.com/

Bij de kassa zie je al de bizarre wereld waar je in terecht gekomen bent. Je mag fotograferen maar niet flitsen. Er zijn een stuk of 10 overige bezoekers dus we kunnen rustig rondkijken. Het geheel bevindt zich in een soort kelder. De vele schedels en de wijze waarop ze 'tentoongesteld zijn' zijn luguber te noemen. Het verhaal erachter geeft uitleg. Bij de kassa krijg je een uitleg in je eigen taal te leen. Volgens de overlevering ging een abt van het klooster van Sedlec naar Jeruzalem. Op de terugweg nam hij een handvol grond mee dat hij over het kerkhof strooide, dat daarna als heilige grond verklaard werd. Het werd een begeerde begraafplaats in Midden Europa. Zelfs Nederlanders lieten zich daar begraven. Als je nagaat dat bij een pestepidemie nog eens 30.000 mensen werden begraven. Toen het kerkhof sterk moest inkrimpen en er een kapel werd gebouwd, werden de overblijfselen gebruikt voor de inrichting van de kapel. Bijvoorbeeld een kroonluchter. Een vroege vorm van hergebruik zeg maar. Je kunt een combi ticket kopen met de kathedraal, een paar honderd meter verderop. We hebben nog een halfuurtje om deze kathedraal, Church of the Assumption of Our lady and St. John The Baptist te bezoeken.

Ook hier wordt weer gerestaureerd. De kerk op zich is van binnen een beetje kaal. Geel/crèmeachtige kleuren maken het wel warm. Waar de kerk echter om bekend staat zijn de relikwieën van de heilige Vincent in een prachtig gedecoreerde gouden kist. Geschonken door een Paus in 1742. Het wordt weer tijd om richting camping te gaan. We willen graag een andere weg rijden dan de heenweg, maar er is weinig keuze. Door een aantal dorpjes is het zelfs even filerijden. We frissen ons even op en gaan al snel uit eten. Met algemene stemmen is gekozen voor het andere restaurant in het dorpje, Leta Pane.

We zijn wat vroeger dan gisteren dus het is op dat moment wat rustiger. Het restaurant is heel gezellig en wat rustiek ingericht. Met een dinerkaart in het Engels komen we eenvoudig tot een keuze. Lam en eend. Werkelijk fantastisch.

 

Woensdag 10 september Praag

 

Na het geslenter van gisteren staan we wat later op. Na ons ontbijtje weer met de auto naar het metrostation. Deze route bevalt ons prima. We gaan met z’n vieren, maar hebben afgesproken dat we vandaag als stelletje onze eigen invulling aan de dag geven. Onze zoon en schoondochter gaan mee met een fietstour door de stad. Wij gaan wat tuinen bezoeken. We nemen na de metro de tram. Eerst vragen we bij een loket welke lijn we moeten nemen en waar we het beste kunnen uitstappen. De lijn is goed, maar we kiezen de verkeerde richting. Bij de eerstvolgende halte er uit, oversteken en de volgende tram weer in. Als we uitstappen waar ons is geadviseerd blijkt dat we beter een ander manier hadden kunnen kiezen om er te komen. Gewoon lopen over de Karelsbrug en einde weg links.

De eerste tuin is een stadstuin waar zelfs pauwen vrij rondlopen. Dit is niet de tuin die we zoeken. De volgende tuin is Valdštejnská zahrada, aangelegd door Albrecht of Wallenstein. Deze tuin is zeker een bezoek waard. Gratis toegankelijk. Heel bijzonder is een grote wand die aangelegd is en die lijkt op een gedeelte van een druipsteengrot. In de tuin een paar waterpartijen. De tuin grenst aan het gebouw van het Tsjechische parlement. Er is een grote zaal die aan de tuinkant geheel open is. Bekijk de prachtige plafondschilderingen. Naast deze zaal kun je een trapje op en kom je op de binnen-plaats. http://www.senat.cz/informace/pro_verejnost/valdstejnska_zahrada/index-eng.php?ke_dni=08.01.2015&O=10

Als je die aan de andere zijde verlaat, moet je absoluut even een blik werpen in het kapelletje, Chapel of St. Venceslav uit 1623.

Het plafond is 16 meter hoog en ook hier voorzien van prachtige schilderingen. Versierd met goud.

We lopen verder naar onze volgende tuin: Vrtba Garden.

Op de route van de Karelsbrug naar de tuin gaan we even op een terrasje zitten bij Creme Caffé Il Balcone.

Het terrasje ligt op een kruispunt van twee drukke straten. Heel bijzonder om in deze drukte even om je heen te kijken. Om de paar minuten bijvoorbeeld komt er een tram langs. Een normale kaart met gebak, broodjes en Italiaanse gerechten. Wij kozen voor een heerlijke zelfgemaakte taart met karamel. Ook prima cappuccino. Goede prijs kwaliteit verhouding.

Loop daarna een paar honderd meter door en bezoek de Vrtba Garden. (Vrtbovska zahrada) http://www.vrtbovska.cz/en/

Een groter contrast is er niet. De tuin ligt wat verscholen achter een poort in een huizenrij.

De tuin is aangelegd op drie etages. Bij de kassa krijgen we te horen dat het onderste gedeelte vanmorgen gesloten is in verband met een trouwerij.

We willen de rest toch bezoeken en krijgen zelfs een korting van 30% op de toch al niet hoge entreeprijs. De tuin is meer een soort landschapspark, weinig bloeiende bloemen maar strakke groene haagjes. We beginnen helemaal bovenaan. Hier staat een bankje met een geweldig uitzicht over de rode daken van Praag. Achter ons het hek van de Amerikaanse ambassade.

Als we een verdieping lager gaan zien we een bruidspaar de tuin in komen. Onder begeleiding van maar 6 familieleden trouwen ze in de open kapel. De ceremonie duurt amper 15 minuten waarna een toost volgt. Met nog twee bezoekers applaudisseren we, waarna het bruidspaar ons uitbundig toezwaait. Uiteraard maken we wat foto’s. Vanuit de tuin gaat het weer richting Karelsbrug.

Voor de brug nemen we een trappetje aan de linkerzijde en bekijken de vele slotjes die onderaan de brugreling zijn bevestigd. De brug op naar de overzijde.

We gaan metrostation Staromestska in. We hebben al genoeg gelopen vinden we. Maar in het station moeten we een andere lijn hebben, dat betekent een eind lopen onder de grond. Als we in de metro zitten, stappen we het volgende station uit. Hier in de buurt moet het ‘dansende huis’ (tancici dum) te vinden zijn. Eerst moeten we weer een stukje lopen in de richting vanwaar we net gekomen waren. Niet handig dus.

Tip: als je aan de kant van de oude stad zit, kun je beter van de Karelsbrug langs de rivier lopen in zuidelijke richting.

Het huis is wel leuk om even van buiten te zien. Wil je een foto maken zonder al te veel auto’s ervoor, dan moet je vooral geduld hebben. Wacht op een kort moment als alle stoplichten op rood staan.

Als we genoeg foto’s hebben lopen we weer richting Karelsbrug. Er is nog tijd om even wat te drinken. In de rivier ligt het eiland ‘Slavansky Postrov’ dat met een brug verbonden is met de kade. We willen even aan het water zitten. Ga over de brug direct rechts af. Als je op het eind van het eiland bent zie je links een uithangbord en een trap naar beneden. Daar bevindt zich een cafe Kavarna S.P.L.A.V . (adres: Slovansky Ostrov, Praag Praha 1) Het ziet er misschien gedateerd uit, maar bediening is erg vriendelijk. Overdekt terras aan het water en daarnaast een klein onoverdekt terras. Er zijn dekentjes tegen de koude. Gratis schone toiletten aanwezig. Deze zijn opgeleukt met oude foto's. Apple strudel is hier een aanrader: Waar krijg je nog 65 kronen( € 2,30) een stukje strudel met slagroom en een bolletje ijs? Bijna op hetzelfde punt kun je waterfietsen huren. Vanaf het terras kijk je onder een brug door naar de Karelsbrug. Echt een verborgen plekje met terras aan het water. We gaan weer in de benen en op de kade zoeken we een plekje van waaruit we de Karelsbrug het best kunnen bekijken. We willen namelijk nog een keer de verlichte brug in de avond fotograferen.

Een beetje zigeunerachtige vrouw komt op ons af en probeert mijn hand te pakken terwijl ze een ‘gevonden’ ring wil overhandigen. We lopen door af en toe omkijkend. Ze voelt dat wij in de gaten hebben dat ze niet pluis is en keert zich met de rug naar ons toe.

Na een paar souvenirwinkeltjes toch nog maar een keer de brug op om naar het orkestje daar te luisteren. Daar zien we de familie lopen dus dat komt goed uit. Zij hebben een paar tips gekregen waar je goed kunt eten. Samen gaan we 2 keer een restaurant binnen, plaatsen waar veel locals komen. Dus geen plek meer voor ons. Op een paar andere locaties wordt de menukaart bestudeerd. We kiezen uiteindelijk voor het terras van hotel/ restaurant U Tri Pstrosu http://www.utripstrosu.cz/en/about/restaurant

Als je vanuit de oude stad de Karelsbrug (Karlov most) over loopt, dan zie je direct over de brug en nog voor de poort, aan de rechterkant het restaurant en het terras op straat. Vanaf het terras kun je de toeristen op de brug bekijken. Er is een uitgebreide kaart met vleesgerechten en pastas. Het terras is verhoogd, er staan misschien wat teveel tafels ten opzichte van de beschikbare ruimte. Wij zitten er al om kwart over zes. Er zijn terrasheaters en je kunt om een dekentje vragen. De bediening is erg vriendelijk. Het eten uitermate smaakvol. De prijzen liggen natuurlijk wat hoger op deze toeristische plek, maar nog steeds betaalbaar ten opzichte van wat we in de eurolanden gewend zijn. Wij betaalden voor 4 drankjes, 4x hoofdgerecht en 4x dessert € 74 incl fooi. Goede prijs/kwaliteit verhouding. Extra tip:neem geen geld op bij de bankautomaat die onder bij het restaurant zit. Je kunt hier alleen hogere bedragen opnemen en het is onduidelijk wat de opname kosten zijn. Bankafschrift gaf alleen een totaal bedrag aan, zonder koers enz. Het is inmiddels donker geworden en we gaan een rondje over de bruggen maken om Praag in de avond te zien en te fotograferen. Dat laatste is lastig zonder statief maar de brugleuning biedt uitkomst.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Als we genoeg foto’s van de brug en de burcht hebben, hebben we geen zin meer om ook de rest van de stad nog te doen. Tegen kwart voor tien zitten we in de metro. Tot onze verrassing (Tsjechisch is toch een lastige taal) moeten we één station voor het eindpunt uitstappen. Voor deze metro is het de laatste rit die dag en hij gaat de remise in. Na 8 minuten komt de volgende metro die ons op het juiste station brengt. Vandaar zijn we in 10 minuten op de camping, waar het behalve in de bar volledig donker is.

Er hangt een briefje op de deur dat er volgende dag geen water is in verband met werkzaamheden buiten de camping. Voordat we uit eten gaan vullen we wat pannetjes met water, zodat we de volgende dag koffie en thee kunnen zetten.

Een korte wandeling brengt ons naar restaurant Leta Pane, dat naast het restaurant ligt dat we gisteren bezocht hebben. Ook hier een prima sfeer en lekker eten.

 

Donderdag 11 september

 

 

’s Morgens hebben we inderdaad geen water uit de kraan. Maar gelukkig hebben we de pannetjes met water nog. Het ontbijtje kan dus gewoon met koffie en thee aangevuld worden. Er is zelfs nog water om de tanden te poetsen. Het toilet wordt wel een probleem. Vandaag vertrekken we rond kwart over tien. Deze dag willen we besteden aan serieuze zaken. In de vele beschrijvingen over de Tweede Wereldoorlog komt regelmatig het concentratiekamp Terezin (Theresiastadt) voor. Dit voormalige kamp ligt op ongeveer 70 km ten noorden van Praag. Voor ons de gelegenheid om deze historische plek met eigen ogen te aanschouwen en respect te tonen voor de slachtoffers van dit kamp. Om iets meer van de omgeving van Praag te zien zijn we van plan om de snelweg zoveel mogelijk te vermijden. Dat blijkt niet zo eenvoudig. We moeten toch eerst een stuk rondweg nemen om uiteindelijk op een soort parallelweg terecht te komen richting het Noorden. De weg is voor onze begrippen vrij breed. Op sommige plaatsen vind wegonderhoud plaats en dat is nodig ook want we rijden een paar keer bijna in een gat in de weg. Waarschijnlijk was dit de hoofdweg voordat de snelweg aangelegd werd.

De weg voert door grote velden met uitgebloeide zonnebloemen. Een beetje troosteloze aanblik want ze zijn vrij klein en geheel bruin/grijs. Voor mijn gevoel hadden ze allang geoogst moeten zijn. Maar dat zal een zonnebloemenpittenboer wel beter weten. De kleine dorpjes langs deze weg zijn niet echt interessant.

Pas als we afslaan zien we in het dorpje Doksany een heel oud gebouw. Bomen en planten groeien in de dakgoten en steken door het dak. Daarachter steken vier mooie kerktorens in de lucht. Een mooie gelegenheid om even te stoppen. Voor het gebouw zit een boer met een marktkraampje. Hij probeert zijn waren te slijten. Er zijn geen klanten. Een grote open poort nodigt uit tot verder lopen. Zouden we erin mogen? Er hangen wel wat borden naast de ingang, maar hebben geen idee wat daar op staat. Thuis blijkt (met gebruik van Google translate) dat het een cultureel erfgoed is. Door de poort komen we op een soort binnenplaats met in het midden een hele kleine toercaravan. Daar komt een man uit die op ons toeloopt. Hij spreekt alleen Tsjechisch. Als we onze camera’s omhoog houden begrijpt hij wat we willen. Hij gaat het bij iemand checken. Intussen kijken we rond op de binnenplaats. Een aantal werklui zijn aan het metselen en timmeren. Het lijkt erop dat ze met een renovatie begonnen zijn. Door een poortje zien we iemand hooi in een stal gooien. Als we daarna toe willen lopen, komt de man, die een bewaker blijkt te zijn, onze richting op. We nemen nog gauw een paar foto’s en lopen richting uitgang. Dan komen we twee heren tegen waarvan er een uitstekend Engels spreekt. We vragen hem wat dit voor gebouw is. Het blijkt een verlaten klooster te zijn. Ze zijn het niet aan het restaureren. Er wordt een filmset opgebouwd. We mogen de rest van het complex niet betreden omdat het te gevaarlijk zou zijn. Buiten de muur kijken we nog even naar de vier mooie kerktorens. Dan vervolgen we onze weg naar Terezin. Volgens de TomTom zijn we nog een eindje van het dorpje maar na een bocht zijn we opeens bij het kamp. Dat blijkt een stuk van het dorp te liggen. Het wordt de Kleine Vesting genoemd. Het is onderdeel van een groter verdedigingscomplex, waarin ook het dorpje Terezin ligt. (Grote Vesting) De Grote Vesting deed dienst als getto voor gedeporteerde Joden. Er is een grote parkeerplaats (betaald parkeren) die vrijwel leeg is. Op dat terrein is ook een klein restaurantje. Naast de ingang van het parkeerterrein staat een groot bord met een evenzo grote pijl die verderop wijst. Daar staan twee mannen te zwaaien. Parkeren is hier goedkoper.

Deze parkeerplaats ligt bij een automuseum. Misschien dat we die later bezoeken.

Als we richting het kamp http://www.pamatnik-terezin.cz/en?lang=en lopen zien we rechts op een veld de Nationale Begraafplaats die in september 1945 is gesticht. Hier zijn de stoffelijke resten van ongeveer 10.000 slachtoffers van de gestapo-gevangenis in de Kleine Vesting, het joodse getto in Terezin en het concentratie-kamp Litomerice zijn begraven.

We lopen stil door de eindeloze rijen met dezelfde kleine platte grafstenen. Het voelt wat ongemakkelijk om hier foto’s te nemen. Bij de ingang betalen we de entree. Wil je in de vesting fotograferen dan moet je extra betalen. We overleggen even of we dit wel willen fotograferen. Zeker omdat we niet precies weten wat we te zien krijgen. We doen het toch en krijgen een sticker voor op de jas. Zo is het voor de suppoosten duidelijk dat je hebt betaald voor het fotograferen. Er is een genummerde route door de vesting. Een Nederlandse uitleg is beschik-baar voor 50 eurocent.

Hoewel Terezin geen concentratiekamp was, maar een strafgevangenis van de gestapo staat het opschrift ‘Arbeit macht frei’ op de poort. Hier zijn 32.000 mensen gedetineerd geweest waaronder 5000 vrouwen. Het is vreemd hier rond te lopen in en tussen de bijna verlaten gebouwen. Op dit tijdstip zijn er nog maar een tiental andere bezoekers. Bij elk nummer lezen we de informatie uit de gids. Wachtlokaal, kledingmagazijn, groepcellen, waslokaal, ontluizingkamer enz. De gebouwen zijn zelf ook vrijwel leeg. In een aantal groepcellen staan nog de kale houten stapelbedden. Een behandelkamer is ingericht. Moeilijk voor te stellen hoe de omstandigheden voor de gevangenen waren. Pas als we via het mortuarium, het massagraf op de executieplaats en de galgen zien, dringt het wat meer door. In de bioscoop voor bewakingspersoneel worden nu documentaires getoond. In de kazernes bevindt zich een permanente expositie en tentoonstellingsruimten. Hier mag niet gefotografeerd worden. De voorwerpen, foto’s en verhalen maken hier de verschrikkingen wel duidelijk. Bij het zien van de propagandafilm lopen de rillingen je over de rug.

Over het hoe en waarom van deze bizarre film heb ik een stukje tekst van Wikipedia overgenomen.

 

Modelstad

In 1943 werden 500 Deense Joden naar Terezín gestuurd. De Deense regering stond er op dat het Rode Kruis toegang kreeg tot de gevangenen. Eind 1943 kreeg het Rode Kruis toestemming om in 1944 de stad te bezoeken. Daarop richtten de nazi's nepcafés en winkels op in het kamp, om het geheel de aanblik te geven van een normale woonplaats. Om de overbevolking voor het Rode Kruis verborgen te houden werden vele Joden naar Auschwitz gestuurd. Daardoor zaten de overgebleven gevangenen met niet meer dan drie mensen op een kamer. Het Rode Kruis was 'tevreden' over de opvang van Joden en rapporteerde dienovereen-komstig; men had zich compleet laten bedotten.

De list was zó succesvol, dat er een propagandafilm over Theresienstadt werd gemaakt: Theresienstadt: Ein Dokumentarfilm aus dem jüdischen Siedlungsgebiet oftewel 'Een documentaire uit het Joodse vestigingsgebied'. De film werd opgenomen gedurende 11 dagen, draaibegin was 1 september 1944. In de film wordt gedaan alsof Hitler de Joden een mooie stad heeft geschonken. De film toont gevangen Joden die sport beoefenen of winkelen in het kamp. Na de opnamen werden zowel de acteurs als regisseur Kurt Gerron naar Auschwitz gestuurd en daar vergast. Met de film wilden de Duitsers de geruchten over concentratiekampen voor Joden de kop in drukken. Het was de bedoeling dat de film, via het Rode Kruis, de wereld rond zou gaan. Bij de bevrijding van Theresienstadt werd de film door de geallieerden gevonden. De film wordt vandaag de dag nog steeds vertoond in het museum op de plek van het kamp.

Volledige informatie is te vinden op http://nl.wikipedia.org/wiki/Theresienstadt_(concentratiekamp)

 

Het bezoek heeft indruk gemaakt en we hebben geen zin meer in het automuseum. Op de terugweg rijden we een andere route. Eerst naar Milos Dolezal waar we nog een broodje willen eten. We kiezen cafe Andel, maar die hebben niet veel meer te bieden. (geen aanrader) En dan door naar het historisch centrum van Soutok Labe a Vltavy. Hier komen de rivieren Labe (Elbe) en Vltava (Moldau) samen.

Het stadje ligt op een heuvel met mooi uitzicht over de rivieren en het achterland.

Het is half vijf en het miezert een beetje als we de auto parkeren op een soort marktplein. We bestuderen de parkeerautomaat die alleen informatie in het Tsjechisch geeft. Als we er wat munten in willen gooien komt er een vriendelijke, wat oudere heer ons uitleggen dat er vandaag niet betaald hoeft te worden. Dat is mooi. Verder lijkt het plaatsje wel uitgestorven. Na kort van het uitzicht te hebben genoten vinden we het genoeg. We hebben het koud. Op de terugweg zien we een groep toeristen luid pratend uitwaaieren in de straten. Een buslading Nederlandse toeristen is uitgeladen. Tijd voor ons om naar de camping te vertrekken.

Rond zes uur komen we daar aan. Er is nog geen water, maar er staat wel een aanhanger met een grote tank drinkwater. We lopen meteen maar even met z’n vieren en nemen alle beschikbare pannen en emmers mee om water te halen.

Een vreemde dag die we afsluiten in het zelfde restaurant waar we gisteren ook hebben gegeten, Leta Pane.

 

 

Vrijdag 12 september Praag

 

 

 

Ik sta weer vroeg bij het winkeltje voor de broodjes en koop meteen de dagkaartjes voor het openbaarvervoer. Veronica, achter de balie is erg behulpzaam en als ik wat info over een waterval vraag, zoekt ze het voor me op en print het uit. Het blijkt toch wel een kleine 2 uur rijden, dus die slaan we dit keer maar over.

Om kwart over 10 zitten we in de metro. We gaan eerst naar een groot winkelcentrum het Palladium http://www.palladiumpraha.cz/en/ 180 winkels en op de bovenste verdieping 20 restaurants. Als we uitgewinkeld zijn lopen we langs de rivier om op de tram te stappen richting Praagse burcht. Daarmee rijden we de heuvel op naar het kasteel. Het regent behoorlijk. Als je nergens naar binnen gaat is het complex gratis toegankelijk. Bij de kerk blijkt dat je ook gratis in het voorportaal kunt kijken. Een souvenirwinkeltje wordt bezocht, het restaurant met terras zit overvol zodat we besluiten naar beneden te lopen. Bij het restaurantje bij het metrostation eten we een pannenkoek. Op zich prima maar wel duur.

Na nog heel veel andere souvenirwinkels gaan we in overleg toch het wassenbeeldenmuseum Musee Grevin bezoeken.

http://www.grevin-praha.com/en Omgerekend betalen we € 49,50 voor vier personen en daar is de korting voor de studenten? al af. De garderobe is gratis. Je mag binnen fotograferen. Door een medewerker worden we naar een lift gebracht. Hij laat ons op de 3e verdieping uit. Het museum is over twee verdiepingen verdeeld.

Er staan voor ons onbekende, bekende Tsjechische tv persoonlijkheden en historische figuren. De sportfiguren komen onze generatie nog wel bekend voor: de tennisser Ivan Lendl en Emil Zátopek, de langeafstandsloper die op de Olympische Zomerspelen 1952 in Helsinki drie gouden medailles behaalde op de 5000 m, 10000 m en marathon. Barak Obama en Angela Merkel willen nog even met mij op de foto. In een ruimte waar wordt uitgelegd hoe de beelden worden gemaakt, kun je een foto van je gezicht maken en deze op een computerscherm bewerken tot een wassenbeeld. Een kapsel en kleding uitkiezen. Op een scherm zie je het resultaat. Dit alles wordt vriendelijk begeleid door een aantal meisjes. Als je een e-mailadres achterlaat krijg je een link thuisgestuurd waarmee je jouw creatie nogmaals kunt bewonderen en opslaan. Na een hal met beroemde filmsterren en artiesten

komen we bij de uitgang. Misschien niet het allergrootste museum, maar de beelden die er staan zijn wel goed

gemaakt. Een bezoekje waard op een regenachtige dag of als je even wat anders wilt zien dan historische

gebouwen.

Met de metro terug naar huis. Gelukkig is er weer water zodat iedereen zich even lekker kan douchen.

Jannie en ik lopen even het stadje in om te kijken of er nog een ander restaurant is voor de afwisseling. Achter het

postkantoor, in een hofje, vinden we een lokaal restaurant. Het lijkt ons wel wat. We vragen om we moeten reser-

veren voor later op de avond, maar dat is niet nodig. Het restaurant bestaat uit een aantal kleine kale ruimtes, een

bar en een terras. We krijgen een plaats toegewezen in een ruimte waar een grote familie aan een lange tafel aan

het eten is. Er wordt aardig wat eten en drank aangevoerd. Ze hebben blijkbaar wat te vieren. Dat is dan wel weer

de charme van zo’n type restaurant. Maar het eten is prima en niet duur. Wij hebben er verrassend goed gegeten

tegen een voor ons erg lage prijs. € 42,00. 4 personen hoofdgerecht en 4x dessert en 4 drankjes. De hoofdge-

rechten zijn in de meeste restaurants wat kleiner dan we gewend zijn. Maar gezien de prijs kun je er gerust een

voorgerecht bijnemen. Als we willen afrekenen moeten we dat in het kantoortje doen, bij de enige persoon die

een beetje Engels spreekt. We krijgen een briefje met de aantekenkrabbels van de bediening mee, dat als nota

moet dienen. Geen idee of, en zo ja hoe ze dit in de boeken gaan verwerken.

 

 

Zaterdag 13 september

 

 

 

Omdat we morgen naar huis gaan en dan al veel moeten rijden blijven we vandaag in de buurt. En bezoeken het Kbely Aviation Museum.

http://www.vhu.cz/english-summary/ Het museum ligt in een buitenwijk van Praag. Het is bereikbaar met de bus. Kom je met de auto dan kun je tegenover het museum gratis parkeren. Ook de entree van het museum is gratis. (in 2014 op maandag gesloten) Het is een gedeelte van een vliegbasis die nog in gebruik is. Op een bepaald stuk mag je niet fotograferen. Jammer want tussen het hoge onkruid staat nog een groot aantal Mig straaljagers. Buiten staan in lange rijen voornamelijk toestellen uit het Oostblok opgesteld. Niet glimmend opgepoetst, maar in een staat waarin ze neergezet zijn. Als je nagaat dat het museum is opgezet door vrijwilligers is het een imposante collectie. (vliegtuigen en helikopters) In een drietal hangars staan de echt oude en opgeknapte toestellen. De grootste hal zit werkelijk volgepropt met toestellen, waaronder ook een Russische ruimtecapsule. Er is een klein restaurantje voor een klein hapje en/of drankje. Op het terrein zijn toiletten, schoon, gratis maar ook hier zonder slot. Fotograferen van het museumgedeelte is toegestaan, maar niet met flits en/of statief en ook niet voor commerciële doeleinden. Het gedeelte dat nog als militair vliegveld gebruikt wordt mag niet gefotografeerd worden. Ook dat is jammer want in de verte staan nog een groot aantal vliegtuigen klaar voor het museum. Voor liefhebbers zeker een aanrader.

Vanuit het museum willen we de streek nog wat verkennen, door op de bonnefooi wat kleine weggetjes te rijden, maar dat valt niet mee. De wegen lijken allemaal weer op de doorgaande weg uit te komen. In een zijstraatje zien we een klein kerkje. Maar als we stoppen, blijkt deze niet meer in gebruik en dichtgetimmerd te zijn. Jammer. Iets verderop zien we een aantal netjes geklede mensen een poort doorlopen. Zou daar wat te zien zijn? We lopen ook door de poort. Het lijkt een soort boerenerf, er staan een aantal ezels in een boerenstal. Er komen nog een paar mensen aan. Ze spreken geen Engels, maar met een handgebaar nodigen ze ons uit naar het groepje te komen. Er staan daar wat mensen te proosten. Het lijkt ons een soort bruiloftsfeest dat net begint. We vinden het niet gepast hieraan deel te nemen en verlaten het terrein.

Bij een volgend stadje parkeren we de auto bij een VVV. Binnen vragen we of er nog wat bezienswaardigheden zijn in de buurt. We krijgen een kaartje mee met een wandelroute naar een kasteeltje. Het is zaterdagmiddag en alle winkels zijn gesloten. Parkeren is daarom gratis. We lopen naar het kasteeltje waar een restaurant in blijkt te zitten.

Het is half twee en we lusten wel iets te eten. Helaas, het is een sjiek restaurant. Ze serveren geen lunch. Dan toch maar wat drinken op het terras met uitzicht over de rivier. De stalen stoeltjes worden voor ons drooggeveegd en voorzien van kussentjes. Na de koffie lopen we nog even naar de rivier waar we een grote sluis zien. Parallel aan de rivier is een wildwaterbaan aangelegd, daar wordt gekanood.

Als we bij de auto terug zijn zien we door een poortje een wat verscholen restaurantje dat geopend is. Er is een klein terras met picknicktafels op een hofje. Ook hier weer vriendelijk en niet duur. We eten allemaal een pannenkoek met ijs en vruchten. Smaakt prima.

Tegen vijf uur zijn we weer op de camping.

 

 

Zondag 14 september

 

 

 

We staan op tijd op. Voor het gemak maken we deze dag gebruik van het ontbijtbuffet in het restaurant. Om 8 uur zitten we aan tafel. €28,- voor 4 personen.

’s Avonds hebben we verder alles al afgerekend. De caravan laten we schoonmaken.

Om vijf over negen leveren we de sleutels in en gaan op pad.

We rijden eerst langs de supermarkt (Albert) om het laatste Tsjechische geld op te maken. De supermarkt ligt op 1,5 km van de camping. We slaan wat broodjes en koek in. Om half tien rijden we daar weg. De TomTom geeft aan nog 830km.

Onderweg hebben we veel regen en in Duitsland zelfs een tijdje mist. Dus dat schiet niet op. Tegen 12.00 uur maken we een stop van drie kwartier.

Daarna rijden we weer anderhalf uur en gaan van de snelweg af omdat we echt moeten tanken.

Vanaf dat moment gaat het vlotjes, tegen zeven uur zijn we thuis.

 

Bij het schrijven van dit verslag ben ik weer verbaasd wat je in een week allemaal kunt doen en zien. De planning die ik vooraf thuis gemaakt had heeft daarbij wel geholpen. Als je Praag wilt bekijken en ontdekken heb je wel meer tijd nodig dan 2 dagen. Het ligt eraan waar je interesses liggen. Zo zijn wij dit keer weer niet aan de moderne winkelstraten toegekomen. Er zijn een aantal mooie tuinen en parken. Daarnaast musea. De musea die betrekking hebben op de Tweede Wereldoorlog zijn meestal gratis toegankelijk.

We hadden een vol programma dat we toch vrij rustig hebben kunnen afwerken.

Zoals een reisbegeleidster ooit eens tegen ons zei: “dit is geen vakantie, maar een reis”.