Ammerland 2006

Ter nagedachtenis aan Wim Willemsen

 

Hoewel geen gedetailleerd reisverslag heeft onderstaand verslagje voor ons een bijzondere betekenis. Het was namelijk de eerste kennismaking met Wim Willemsen uit Veenendaal.

Het verslagje, dat eerder in 2007 werd geplaatst in het clubblad van Groei en Bloei Ede, geeft een goede indruk aan de bijzondere, ongedwongen sfeer tijdens de tuinreisjes die Wim organiseerde.

 

Wim was uit liefhebberij ooit een vastenplantenkwekerij begonnen. Zijn belangstelling ging daarbij voornamelijk uit naar het kweken van bijzondere Hosta- en Hemerocallis soorten. Beroemd is zijn Nationale Hemerocallis collectie die uit zo'n 500 soorten bestaat. Naast kweker was Wim een graag geziene gast op vele lezingen, niet alleen in Nederland, maar ook in Duitsland en Belgie. Met zijn enorme kennis, zijn eigen stijl van vertellen en zijn humor wist hij altijd te boeien. Doordat alles had hij een uitgebreid netwerk opgebouwd. Kwekers, tuinarchitecten, tuinliefhebbers. Op verzoek is hij ooit begonnen met het organiseren van bezoekjes aan tuinen.

Daar was zoveel vraag naar, dat hij een aantal jaar geleden de Tuinreisclub heeft opgericht. Tijdens de jaarlijkse Hemercallisdagen op de kwekerij, die hij inmiddels had overgedaan aan zijn zoon, was hij steevast aanwezig. Het weerzien van oude bekenden, voor iedereen een praatje. Een opmerking over de planten die waren aangeschaft.

"Hebben jullie al koffie gehad".

Wim is jaren ziek geweest. Steeds krabbelde hij weer op. Met de onvermoeibare steun van zijn vrouw Hennie bleef hij tot het laatst actief.

Wim is 15 oktober 2014 overleden. De tuinreisjes en Hemerocallis dagen zullen nooit meer hetzelfde zijn.

 

 

Over tuinreis Ammerland und noch mehr kuche

 

Wat voor risico loop je als je zwager en je (schoon)zus respectievelijk penningmeester en gastvrouw zijn bij de Edese afdeling Groei en Bloei? Het begint voorzichtig met de vraag in 2006; “ een open tuinen route, komen jullie ook eens kijken”?

Omdat we toch niks te doen hadden trokken we naar het begin van de route; de tuin van ene Anneke en Leo in Lunteren.

Onze eerder genoemde familie had zich hier genesteld rond een kraam waar wij al snel een formulier moesten invullen waarvan later bleek dat we nu in het vervolg Groei en Bloei thuisgestuurd kregen. Daarna begon ons tuinavontuur. De hele dag een rondgang langs de meest verschillende en prachtige tuinen en dit alles voorzien van vakkundig commentaar. En ja, onze eerste kennismaking met de “verplichte”koffie, thee en zelfgemaakte notenkoek.

 

Het volgende evenement waar we een beetje onwennig naar toe trokken was de nieuwjaarsreceptie van Groei en Bloei Ede. Gelukkig was de familie er ook. Ze waren even “vergeten”te melden dat het de gewoonte was dat nieuwe leden zich even kort voorstelden. Inmiddels zagen we ook een aantal bekende gezichten van de tuinroute.

 

Na een enthousiaste aankondiging van Wim Willemsen van zijn Ammerlandreis besloten we ons hiervoor direct aan te melden.

Het was even geduld hebben maar 12 mei 2007 was het zover.

Met een gezellig groepje vertrokken we op tijd uit Ede met de bus, naar onze eerste tuin in Stadskanaal. De familie Lourens onthaalde ons hier op koffie met….. Juist ja. Zij waren in de gelegenheid geweest een stuk grond van een voormalige school bij hun tuin te trekken. Hierdoor hadden ze de beschikking over een behoorlijke oppervlakte. Van de bodem was weinig meer te zien. Aan de straatkant het rozengedeelte, verder liep een smal pad door een kleurrijk geheel, rodos, hortensias, een lust voor het oog.

In het midden een kleine waterpartij. De tuin was volledig volgeplant en begroeid. Het geheel zag er onberispelijk uit . De vrouw des huizes haalde dan ook dagelijks het onkruid en uitgebloeide bloemen weg.

 

Uitgezwaaid vertrokken we naar Sandkrug waar het doktersechtpaar Gatjen hun tuin openstelde. Hier kwamen we om 13.20 uur aan. Via klein trapje kwamen we bij het terras. De koffie, geschonken uit koperen potten, geurde ons tegemoet.

De gastvrouw stond de koek al te snijden. Hier vonden de chocolade-, noten en rabarberkoek gretig aftrek. Na een korte uitleg over het ontstaan van de tuin, begon de rondwandeling. De ruimte voor het gazon was ontstaan, nadat in 1972 een grote storm de helft van de bomen velde.

Diverse zitjes verspreid over de tuin. In de houtoven werd brood voor de kleinkinderen gebakken. Rond half 4 vertrokken we naar de volgende tuin, die van de familie Haucke in Rastede, echter niet voordat we nog een lekker fris dessertje hadden genuttigd bij Bernard en Ruth.

 

In Rastede leidde Frau Haucke ons rond door hun landschapstuin. Een bosgedeelte, enorm gazon (5 uur per keer maaien met de motormaaier) borders, plantvakken omringt door buxus-hagen, doorkijkjes in de beukenhagen en spontaan groeiende orchideeën.

We werden deelgenoot gemaakt van enige huwelijksperikelen. Haar echtgenoot wilde een stuk bos kappen om door middel van een zichtlijn en doorkijkje een Engelse tuin te creëren. Zij wilde dat niet. Op een dag kwam ze thuis en was het gedeelte gekapt en lagen de bomen kriskras door dat stuk tuin.

Inmiddels is het een mooie doorkijk geworden en heeft zij hem vergeven.

Daarna werden wij ingewijd in de, net nieuwe, hobby van hern Haucke. In een schuur waren, naast een uilenkast, enkele schilderijen en beeldhouwwerken (voor boven de 18) te zien. Gelukkig lag de gemiddelde leeftijd van de groep wat hoger zodat dit geen probleem vormde.

Dit was de laatste en tevens grootste tuin die we de eerste dag bezochten.

 

Moe, maar voldaan, vertrokken we naar onze hotel. In Bad Zwischenahn kregen we nog een stukje sightseeing. Enorm veel kwekerijen langs de weg, waaronder een groot aantal met rodo’s. Een kleurig geheel. Om half 8 een lekker dinerbuffet in het hotel. Velen maakten daarna nog een avondwandelingetje onder meer naar de Zwischenahnensee of een terrasje in het dorp.

Na een uitgebreid ontbijtbuffet vertrok de bus de volgende dag om half 9 voor het laatste gedeelte van onze verkenningstocht. De Nederlandse eigenaar van het hotel gaf eerst in de bus nog wat toeristische informatie over het gebied, vergezeld van de uitnodiging om nog eens terug te komen.

Het programma was iets omgezet. Het bezoek aan het Rododendronpark kwam te vervallen, omdat organisator Wim bij navraag te horen kreeg dat een groot gedeelte al uitgebloeid was.

Hij had inmiddels contact gehad met een aantal bekenden voor een bijzonder alternatief. En zo togen we naar de privetuin van een gepensioneerd en gepassioneerd dierenartsechtpaar. Voor ons de meest verrassende tuin. Het eerste aanblik was een kaal gazonnetje voor een normaal huis. We werden echter door een knus huis geleid naar de tuin aan de achterzijde. Wat we daar zagen was, zonder afbreuk te doen aan de voorgaande tuinen, werkelijk fantastisch, Rodo’s in bloei rond een vijverpartij en bosgedeelte. Bogen met Clematissen in de kleuren bordeaux rood, paars,geel, Smalle paadjes, rust, vogelgeluiden. De koffie stond klaar en Kuche was er in overvloed.

Leuke waterpartij en een bijzondere zonnewijzer met aanduiding per minuut. Iedereen kon een stekje van de etage-primula meekrijgen.

Op naar de volgende volledig omsloten tuin in een landelijke omgeving. Ook hier vele paadjes om de tuin te verkennen. Gazonnetje met zitje centraal in de tuin. Rodo’s (waar hebben we ze niet gezien?) Er was ruimte voor een echte groentetuin. Het was inmiddels rond 11 uur en we kregen weer allerlei lekkers voorgeschoteld, roggebrood met diverse vleeswaren, kruidenthee voor de liefhebbers.

Een aanzienlijk aantal plantjes wisselde tegen een schappelijk prijsje van eigenaar. De laadruimte van de bus begon al aardig uit te puilen.

 

Na dit culinaire tuinbezoek werd het “hoog tijd” een lunchpauze in te lassen. Bij gasthaus Heinemann: soep, vlees en aardappelen.

Inmiddels konden we geen “pap”meer zeggen en lieten ons dan ook rustig door het laatste gedeelte van het programma voeren. Dat begon met een bezoek aan de grote Rodo kwekerij Gerstenkorn in Westerstedefeld. Zo ver je kon kijken velden met inmiddels gesnoeide Rodo’s. Klaar om ingepakt en verzonden te worden door geheel Europa. Een gedeelte was nog niet gesnoeid. Een pallet van kleuren. Na een korte uitleg mocht iedereen een Rodo uitzoeken om mee te nemen. Als kinderen in een snoepfabriek verspreidde het gezelschap zich tussen de Rodo’s. Een rode werd gekozen en toch weer teruggezet; toch maar een gele. Of toch wit…? De meesten waren resoluut in hun keuze, een enkeling (zonder namen te noemen) had wat meer tijd nodig. De gekozen planten werden voorzien van een naamlabel en langs het pad geplaatst. Hier werden ze door medewerkers van de kwekerij verzameld en naar de bus gebracht, waar ze met vereende krachten in de laadruimte werden ‘geplant”.

Buschauffeur Henk, inmiddels wel wat gewend, schoof de 50 a cm 60 cm hoge planten vakkundig in elkaar.

Hierna werd koers gezet richting Nederland. Menigeen knapte even een uiltje (of twee). De laatste stop was bij kwekerij Fahner in Deurningen, in de buurt van Enschede. Deze was speciaal voor ons opengebleven.

Na een kleine rondwandeling werden al snel de boodschapmandjes gepakt. De aankopen gingen in doosjes en tassen. Nog een laatste tussenstop met soep en een broodje.

Rond 21 uur, de geplande tijd, arriveerden we weer op de Arnhemseweg. Koffers, planten en Rodo’s verlieten de bus, waarna deze vertrok naar zijn laatste (Veenendaalse) stop.

Het was onze eerste tuinreis met Wim en Groei en Bloei, maar zeker voor herhaling vatbaar. Gemoedelijke organisatie, goed hotel, prachtige tuinen en gezellige groep deelnemers. Het was leuk om te zien hoe een ieder op zijn eigen wijze zijn of haar paradijsje creëert. Wim hartelijk dank voor deze leuke trip. We hebben daarna nog vaker mooie tuinen bezocht met Wim en zijn vrouw Hennie.